تجمع در مقابل زندان مركزي سنندج ٬

مادر احسان تهديد به خودسوزي كرد .

لحظات پاياني روز سه شنبه ٬ لحظات دردناك نزديك شدن به اجراي حكم اعدام احسان است. ممكنست جلادان تا ساعاتي ديگر احسان را به قتل برسانند. با وجود اينها بايد به اعتراض ادامه داد. هنوز هم ميتوانيم جانيان را تحت فشار گذاشته و مانع قتل اين جوان ۲۸ ساله شويم.

جمهوري جنايت اسلامي٬ با تمام توان خود سعي دارد٬ احسان را اعدام كند و اگر اعتراضي نبود٬ قصد حكومت به قتل رساندن تعداد زيادي از فعالين سياسي بوده و هست. اين حكومت جنايتكاري است كه با خون ريختن سر پا مانده و از روز اول با جنايت و قتل پايه هاي حكومت ننگين حود را محكم كرده است.

اكنون كه مردم بجان آمده٬ شعار سرنگوني حكومت را داده و با اعتراضات ميليوني خود پايه هاي اين حكومت را به لرزه در آورده اند٬ مفتخوران و قاتلين مردم٬ ميخواهند با خون ريزي بيشتر٬ مردم عاصي را به عقب نشيني وادار كنند.

از روز يكشنبه كه خبر احتمال اجراي حكم اعدام احسان مطرح شد٬ موجي از اعتراض در دنيا به راه افتاد و ميليونها نفر به اين حكم سبعانه اعتراض كردند. مردم بجان آمده٬ اعتراض ميكنند و جلادان٬ با سنگدلي بيشتر ميخواهند بكشند و بترسانند. غافل از اينكه هر جنايتي ٬ نفرت و انزجار و خشم مردم را بيشتر كرده واين وحشيگريها بر آتش خشم مردم ميدمد.

ما اكنون در لحظات بسيار سختي بسر ميبريم. تا چند ساعت ديگر ممكنست احسان را اعدام كنند. مردم معترض در مقابل در زندان سنندج تجمع كرده و هم اكنون اعلام شد كه در ساعت دو نيمه شب٬ تجمع اعتراضي در مقابل زندان سنندج خواهد بود.

مادر احسان اعلام كرد كه اگر فرزندش را اعدام كنند٬ او خود را آتش خواهد زد .

ما از همه مردم سنندج و شهرهاي اطراف دعوت ميكنيم كه به ياري خانواده احسان رفته و با تجمع اعتراضي در مقابل در زندان و اعتراض به حكومت اسلامي مانع اجراي حكم و به قتل رساندن احسان شوند.

كميته بين المللي عليه اعدام

۱۰ نوامبر ۲۰۰۹

رئيس پارلمان اروپا به حكم اعدام احسان اعتراض كرد.

طبق يك تماس تلفني لحظاتي پيش از طرف پارلمان اروپا به مينا احدي گفته شد كه رييس پارلمان اروپا به اين حكم اعدام اعتراض كرده و با سفارت حكومت اسلامي در بلژيك تماس گرفته شده و از آنها خواسته شده٬ جلوي اين حكم اعدام گرفته شود. همچنين تعدادي از نمايندگان پارلمان در اتحاديه اروپا و در پارلمان اآلمان به اين حكم اعتراض كرده اند.

امروز در اتحاديه اروپا نشستي در مورد ايران وجود دارد كه در اين نشست نيز به موضوع حكم اعدام احسان پرداخته شده و اتحاديه اروپا خواهان توقف اين حكم شده است.

آخرين اخبار حاكي است كه مردم بهمراه خانواده احسان در مقابل در زندان سنندج تجمع كرده اند. شورش در زندان سنندج و اعتصاب غذاي گسترده در تعدادي از زندانها نيز خبري است كه به دست ما رسيده است.

چند ساعت به لحظه به قتل رسيدن احسان باقي مانده است. ما بايد بهر طريق ممكن به اين حكم جنايتكارانه و وحشيانه اعتراض كنيم. هزاران نفر تا كنون به اين حكم اعتراض كرده و نفرت و انزجار عميقي در دنيا عليه اين ددمنشي حكومت اسلامي در دنيا وجود دارد.

كميته بين المللي عليه اعدام

۱۰ نوامبر

آخرين اخبار از وضعيت احسان فتاحيان

احسان را به بند قرنطينه براي اجراي حكم اعدام بردند.

تيم اعدام وارد زندان سنندج شد.

جمهوري اسلامي ايران در مقابل اعتراضات به حكم اعدام مقاومت ميكند٬ و قصد اجراي حكم اعدام احسان را در ساعات آتي دارد.

طبق اخبار همه راههاي ارتباطي زندان مركزي سنندج به بيرون قطع شده و در داخل زندان خبر شورش زندانيان هست.

ارتباط تلفني با خارج از زندان قطع شده و همه چيز براي به قتل رساندن احسان آماده شده است.

در زندان رجايي شهر و اوين تعدادي از زندانيان سياسي و از جمله فرزاد كمانگر علي حيدريان و فرهاد وكيلي به اعتصاب غذا دست زده اند.

طبق تماس ما با ايران٬ خانواده احسان در مقابل دادگستري هستند و تا كنون هيچ پاسخي به درخواست لغو حكم اعدام فرزندشان دريافت نكرده اند. از مردم سنندج دعوت ميشود در مقابل در زندان مركزي شهر سنندج تجمع كنند. بايد به يك اعتراض عمومي در مقابل اين حكم وحشيانه دست زد.

آخرين تماسهاي كميته بين المللي عليه اعدام با پارلمان اروپا و وزارت امور خارجه دولت آلمان٬ ساعاتي پيش انجام گرفت. از سوي مقامات آلماني  با سفارت جمهوري اسلامي در آلمان و سفارت آلمان در ايران تماس گرفته و خواست توقف حكم اعدام احسان مطرح شده است.

دهها نهاد و سازمان مدافع حقوق انسان به اين حكم اعتراض كرده و هزاران نفر اخبار اين واقعه را دنبال ميكنند.

دنيا به اين حكم ددمنشانه اعتراض ميكند و جنايتكاران حاكم بر ايران كماكان بر اجراي حكم اعدام پا مي فشارند.

كميته بين المللي عليه اعدام از همگان دعوت ميكند در اين ساعات پاياني روز سه شنبه بهر طريق ممكن٬ با تجمع در مقابل در پارلمانها در كشورهاي اروپايي و با تجمع در مراكز شهرها و از مردم ايران و بويژه شهر سنندج دعوت ميشود  با تجمع در مقابل در زندان مركزي سنندج به اين حكم  وحشيانه اعتراض كنند.

ننگ و نفرت بر جنايتكاران حاكم بر ايران

سرنگون باد حكومت اسلامي

كميته بين المللي عليه اعدام

۱۰ نوامبر ۲۰۰۹

فعالین حقوق بشر ودمکراسی در ایران : جمعيت تلاش براي جهان شايسته كودكان با شعار جهاني كه شايسته كودكان باشد شايسته همگان خواهد بود در شهر ري از سال 1383 فعاليت خود را آغاز كرد و تعداد زيادي از فعالان حقوق كودك ،‌فعالين مدني و اجتماعي و دانشجويان به عنوان عضو به همكاري با جمعيت پرداختند جمعيت تلاش براي جهان شايسته كودكان سازماني غير دولتي ، مستقل و غير انتفاعي بود. دفاع از حقوق انساني كودكان مستقل از مليت ،‌نژاد ، مذهب ، جنسيت ، تلاش براي ايجاد شرايطي كه در آن كودكان در امنيت ، شادي و رفاه زندگي كنند…. از جمله اهداف این تشکل بود. جمعيت تلاش براي جهان شايسته كودكان با يونيسف و يونسكو نيز همكاري نزديك داشت .اين جمعيت در كنار ساير سازمانهاي غير دولتي حامي كودكان با برگزاري همايش و سمينار به مناسبت هاي مختلف همچون روز جهاني كودك ، روز مبارزه عليه اعدام كودكان ، روز مبارزه عليه كار كودكان و روز كارگر به مبارزه با عدم رعايت پيمان نامه حقوق كودك از طرف دولت مي كرد. اگرچه اين نهاد اجتماعي سالهاست تلاش مي كند براي فعاليت قانوني خود مجوز بگيرد اما حكومت از دادن مجوز سر باز مي زند و روز دوشنبه 4 آبان جمعيت تلاش براي جهان شايسته كودكان توسط نيروهاي پليس امنيت به بهانه نداشتن مجوز و تشكيل جلسات سياسي مخالف حكومت بسته شد .لازم به يادآوري است كه جمعيت تلاش براي جهان شايسته كودكان يك نهاد اجتماعي است نه سياسي .با بسته شدن جمعيت تلاش براي جهان شايسته كودكان تعداد زيادي از كودكان كار و كودكان افغاني كه جمعيت را مركزي براي رشد و ارتقا خود مي دانستند بار ديگراز امكان تحصيل محروم شدند.

اطلاعيه شماره ٣

كارگران لوله سازي خوزستان امروز سوم آبان نيز به تجمع و تظاهرات و راهپيمايي خود ادامه دادند. در گزارش رسيده به حزب كمونيست كارگري شمار تظاهركنندگان چند هزار نفر اعلام شده است. كارگران در وسط شهر تجمع كردند و از چهار راه نادري بطرف چهار راه آبادان راهپيمايي كردند. مردم پي در پي به صف راهپيمايي ميپوستند. نيروهاي انتظامي تلاششان اين بود كه از پيوستن مردم شهر جلوگيري كنند اما نتوانستند مانع اين حمايت و شركت وسيع مردم شوند. نيروهاي حكومتي در چندين مورد دوربين ها و موبايلهاي كساني را كه عكس و فيلم ميگرفتند را مصادره كردند. كارگران و مردم تظاهر كننده از جمله شعار ميدادند “مرگ بر ديكتاتور”، “مرگ بر سرمايه دار”، فرماندار بي عرضه استعفا استعفا”، “زندگي انساني حق مسلم ماست”.  در شهر اهواز و شهرهاي نزديك شور و التهاب از اين راهپيمايي و تظاهرات حاكم است و همه جا صحبت از تظاهرات و اعتراضات كارگران است. راهپيمايي و تظاهرات از ساعت نه و نيم صبح شروع شد و تا ساعت ١٢ ظهر ادامه يافت. يادآوري كنيم كه اكنون يك هفته است كه كارگران لوله سازي خوزستان براي گرفتن دستمزدهاي پرداخت نشده خود در حال اعتراض و مبارزه هستند.

حزب كمونيست كارگري ايران به همه كارگران لوله سازي و مردم اهواز درود ميفرستد و از همه كارگران و مردم ميخواهد كه فعالانه از خواستهاي كارگران لوله سازي خوزستان حمايت كنند. اعتصاب و تظاهرات و مبارزه متحدانه تنها راه عقب راندن حكومت و سرمايه داران مفت خور و چپاولگر است.

آزادي برابري حكومت كارگري

مرگ بر جمهوري اسلامي

زنده باد جمهوري سوسياليستي

حزب كمونيست كارگري ايران

٣ آبان ١٣٨٨ – ٢٥ اكتبر ٢٠٠٩

گاه

آنچه ما را به حقیقت می رساند
خود از آن عاری است

مارگوت بیكل¹

چندی پیش ما – از فعالان کمیته دانشجویی بلژیک – نتیجه گفتگوی خود با آقای ابراهیم نبوی را در گردهمایی 23 سپتامبر در بروکسل در نوشته ای با عنوان «یک مشاهده، یک مشاجره» منتشر کردیم.² آقای نبوی شبانه جوابیه ای تحت عنوان «آنها کمونیست نبودند» را نوشت و در وبلاگ خود منتشر کرد.³

آقای نبوی آنقدر در نوشتن جوابیه اش عجله داشت و آنقدر دستپاچه بود که حتی فرصت نکرد یک بار هم شده بر آدرس کمیته دانشجویی بلژیک کلیکی کند و ببیند ما که هستیم؟ و چه می گوییم؟ و چه کرده ایم؟ و بی جهت ما را به حزب کمونیست کارگری ایران منتسب نکند. خود این برخورد (یعنی تحقیق نکرده حرفی را زدن و کسی را منتسب به چیزی کردن) به خوبی نشان می دهد که چه کسی از واقعیات فرار می کند و به قول نوشته ایشان از «مواریث اندیشه های ایدئولوژیک» رنج می برد.

آقای نبوی پاسخگویی به ما را به فرصتی برای دق و دلی خالی کردن نسبت به کمونیسم و کمونیستها بدل کرد؛ و با خشم بسیار و با تکیه بر گمانه زنی های دروغ ما را اعضای در حال مأموریت احزاب، کودک و حتی ناکس خواند. ناکسانی که «نه معلوم است از کجا دستور می گیرند و نه نشانه ای از آنان پیداست و به بادی می آیند و به بادی می روند.» ما تصمیم نداریم در این نوشته به یاوه های آقای نبوی در مورد کمونیسم پاسخ دهیم. حتی نمی خواهیم او را متهم کنیم که کماکان به متد دوره دانشجویی اش – زمانی که از اعضای «انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز» بود⁴ –  به مخالفانش برخورد می کند. ولی تا آنجایی که تاریخ سه دهه گذشته را مطالعه کرده ایم دریافته ایم که روش همیشگی و جمهوری اسلامی از زمان خمینی تا خامنه ای و احمدی نژاد در برخورد به مخالفین این بوده است که یا «خس و خاشاک» هستند یا «مأمور بیگانه و از جایی دستور می گیرند.»، بنابراین برایمان جای تعجبی باقی نگذاشت.

آقای نبوی در جوابیه خود می نویسد «”آنها  در سالهای  60 یه مُشت کمونیست بودن و باید می مردن و شما هم 5% هستید و حقتون همونه”، من اصولاَ چنین جمله ای را نگفتم و چنین نگاهی از من برنمی آید.» اینکه آقای نبوی در آن مشاجره چنین جملاتی گفته یا نه را به بخشی از همان مدعوین وی در آن گردهمایی که شاهد ماجرا بودند رجوع می دهیم؛ و از آنان می خواهیم که مصلحت گرایی را کنار گذاشته و حقیقت را بیان کنند. کسانی که نه دلِ خوشی از آقای نبوی داشته و نه دل ِخوشی از برخی مسئولین «کانون مدافعان حقوق بشر در ایران – بلژیک» دارند که به هر قیمتی می خواهند خود را به ارابه موج سبز ببندند.

اما سوای نکات فوق خود، جوابیه آقای نبوی و اظهاراتش در مورد قتل عام سالهای شصت و 67 به اندازه کافی افشاگر است. جوابیه نبوی کیفرخواستی علیه خود است. کیفرخواستی که هر دادگاهی می تواند با تکیه بدان ایشان را به جرم دروغگویی چندباره، پوشاندن جنایات بزرگ و شارلاتانیسم سیاسی محکوم کند.

نبوی می نویسد: «من در سال 1367 نویسنده بودم و به دلیل اینکه سه چهار سالی از سیاست بریده بودم، اصلا خبر این اعدامها را نشنیدم و حتی تا سالهای بعد هم واقعیت آن را نمی دانستم.» پیش ترها هم نبوی چنین ادعایی را در یک میزگرد رادیویی با شرکت آقای رضا علیجانی (در رادیو فرانسه) کرده بود و آقای رضا علیجانی (از زندانیان شاهد کشتار 67) در همان مصاحبه با تعجب می گویند که هرکس در آن روزگار حداقل روزنامه خوان بوده، در جریان نامه های برکناری آقای منتظری در اعتراض به این قتل عام و مسائل مربوطه قرار گرفته بود. چگونه آقای نبوی می گویند که تا سال 1376 از این فاجعه بی خبر بوده اند.⁵ حال اینکه آقای نبوی در آن روزگار تلخ و مرگ زده، یکی از اعضای سردبیری مجله سروش طی سالهای 65 تا 68 بوده است.⁶ و جالب اینکه اخیراَ همفکر و یار شفیق ایشان آقای محسن مخملباف مدعی شده که داستان “جراحی روح” را که در آبان ماه سال 67 در مجله سروش به چاپ رسانده در اعتراض به کشتار سال 67 نگاشته بود.⁷ آیای جای سؤال نیست که نبوی بعنوان «یک سردبیر هنرمند حساس»  این داستان را نخوانده باشد؟! و حتی یک بار هم از یار شفیق اش نپرسیده باشد برای چه این داستان را نوشته؟! یا مخملباف دروغ می گوید یا نبوی و یا هر دو!!!!!

آقای نبوی می نویسد گفتگوی وی با ما  «در مورد کشتار سال 67 بود و نه در مورد کشتگان دهه شصت» بود. البته قبلاَ هم او چنین تفکیکی در مورد این کشتارها انجام داده است. سؤال اینجاست که چه فرقی بین ماهیت ایندو قتل عام موجود است؟ البته آقای نبوی این “فرق” را قبلاَ در وبلاگش چنین توضح داده است: «البته یادمان نرفته و نمی رود که خشونت دهه شصت خشونت یک دولت یا حکومت ظالم با یک گروه مظلوم قربانی نبود، بلکه خشونت دو گروه علیه همدیگر بود که نیروی غالب نیروی مغلوب را بیشتر کشت و آزار داد و راند. طبیعتا آنکه قدرت غالب یافت ظلم بیشتری کرد.»⁸ به اندازه کافی این جملات مشمئز کننده است. دقت کنید از نظر ایشان کسانی که طی سالهای شصت کشته شدند قربانی یک خشونت دو طرفه بودند. آیا قصد این جمله می تواند چیزی کمتر از توجیه جنایات جمهوری اسلامی باشد؟ آیا مضمون جملات فوق تفاوت ماهوی با آنچه که نبوی در مشاجره ما با بیان کرد دارد؟ فقط آن روز حضور چند جوان کنجکاو و پرسشگر موجب شد که عصبانی شود و عنان سخن از کف داده؛ و رک و صریح آنچه که در فکرش می گذشت را بیان کند. همان افکار و ایده هایی که اعمال سی سال پیش وی را رقم زد. این تفکر و بینش کلیه دولت مردان ارتجاعی است که از یکسو مردم را سرکوب می کنند و از سوی دیگر به خاطر مقاومت مردم در مقابل سرکوب، آنها را محکوم می کنند.

نگاهی به برخورد آقای  نبوی در سال 1386 نسبت به کشتار 67 بیندازیم: «ماجرای کشتار 67 مثل کشف گورهای دسته جمعی قربانیان در حکومت های مختلف دیکتاتوری است، مثل روسیه، کامبوج، شیلی، چین، عراق و بسیاری جاهای دیگر. آنچه مهم است این است که موضوعی با این اهمیت در حافظه ملی مردمی که در ایران زندگی می کنند، یا نسلی که امروز در ایران زندگی می کنند، اهمیت خودش را از دست داده است. فاصله ما با آن کشتار دارد به عمر یک نسل می رسد. محکوم کردن کسانی که خود محکوم کننده این فاجعه اند، به نظر من فقط بازی دو نسل بر سر مالکیت چیزی است که دیگر وجود ندارد. نسلی می خواهد با یادآوری این جنایت اثبات کند که مبارزات مهمی کرده و قربانی شده و دوستانش کشته شده اند و خودش هم اگر مانده بود کشته می شد و نسلی دیگر می گوید که به هیچ کدام از طرفین مبارزه قبلی اهمیت نمی دهد و موضوع زندگی اش سالهاست که این نیست. بسیاری از آنان که سالگرد قتل عام 67 را هر سال برگزار می کنند، مشکل شان یادآوری فاجعه کشتار نیست، بلکه نمی خواهند خودشان به عنوان کسانی که ممکن بود کشته شوند، فراموش شوند. برای بعضی هم این موضوع تنها عمل سیاسی است که در طول سال انجام می دهند، تا به خودشان بگویند که هنوز هستند و زنده اند. در این میان بازی، رقابت سیاسی برسر هیچ و پوچ در جریان است. کسانی که شش سال قبل از آن اعدام ها از کشور بیرون آمدند، کسانی را که پنج سال قبل از آن اعدام ها از حکومت بیرون آمده بودند، به همدستی در جنایت متهم می کنند، تنها  به این دلیل که دست شان به عاملان اصلی نمی رسد. این بازی هر سال جریان دارد و فکر می کنم هر سال تکرار شود.» (تأکیدات از ماست)⁹

حتی زمانی که  نبوی به قول خودش بعد از دهسال از جنایات کشتار 67 باخبر شد،¹⁰ فرمان بی اهمیت بودن این فاجعه در تاریخ ایران و فراموشی آن را می دهد. نبوی می خواهد بر حقایق بزرگ تاریخی خاک بپاشد و تحت عنوان “بازی” قاتل و مقتول را یکسان جلوه دهد و کسانی که برای دادخواهی و ثبت این جنایت بزرگ در حافظه مردم مبارزه می کنند را تحقیر کند و سرانجام کسانی را که دست شان به خون شریف ترین فرزندان این جامعه آغشته اند، تبرئه کند.

نبوی می داند که پافشاری بر افشای کشتار تابستان سال 67 چشم اسفندیار نظام جمهوری اسلامی است. بدون شک بیرون کشیدن یک حلقه از زنجیره جنایات نظام جمهوری اسلامی مثلاَ کشتار تابستان 67 در پی خود حلقه های دیگر این زنجیره جنایت را به حرکت درمی آورد. پای کل نظام جمهوری اسلامی با همه دستگاه دینی سیاسی قضایی اجرایی و قانونی آن در میان است. پای همه جناح های آن بعنوان تکه هایی از پازل آمران و عاملان این جنایات پیش می آید. ابراهیم نبوی نیز بعنوان یکی از خادمان این نظام از اینکه این پرونده جنایت هر ساله گردگیری شود و حقایق آن به هر دلیلی مانند مراسم های یادبود جان باختگان تر و تازه شود، دل نگران است.

آقای نبوی در جوابیه اش در تکذیب جمله «واجب القتل بودن کمونیستها» می نویسد: «چنین نگاهی از من برنمی آید.» نگاه امروزین او را نسبت به یک جنایت بزرگ در لابلای سطرهای فوق دیدیم. اما آیا نبوی آنگونه که ادعا می کند حداقل مسئولیت نگاه دیروزین خود را برعهده می گیرد؟ صادقانه می گوید که چه بود و چه کرد؟ مسأله فقط مسئولیت اخلاقی یا سیاسی کسی که سالها فعالانه برای استقرار جمهوری اسلامی کار می کرد، نیست. مسأله این است که آقای نبوی مسئولیت مستقیم در سازماندهی بسیاری از سرکوبهای سالهای 57 تا 64 داشت.

آقای نبوی مسأله این نیست که شما به عنوان یک نویسنده یا روزنامه نگار یا سناریو نویس و طنزپرداز – معتقد به جمهوری اسلامی – در آن دوره از خود مسئولیت اخلاقی نشان دادید یا خیر؟ شما در مورد مسئولیت مستقیم اجرایی تان در بسیاری از سرکوبهای آن دوره چه می گویید؟ با کمک امثال شما بود که انقلاب فرهنگی در دانشگاه شیراز سازماندهی شد. نتیجه اش 491 نفر مجروح و سه تن کشته بود. نام نسرین رستمی را تا کنون نشنیده اید. که جزو کشته شدگان بود؟¹¹

شما جزیی از تیم ناطق نوری در وزارت کشور در سال 64 بودید. یک بار هم شده برای مردم توضیح دهید که وظیفه تیم تان چه بود. تیم تان برای برقراری نظم در سراسر کشور چه کرد. نیروهای  انتظامی تحت فرمان تیم شما به چه کاری مشغول بودند؟ با چه نقشه ها و برنامه هایی دوران شاد کودکی مان را از ما گرفتید. تیم شما با جوانان کردستان چه کرد زمانی  که برای حفظ نظم هروئین را ارزانتر از سیگار به آنجا روانه می کردند. مسئولیت شما آن موقع چه بود؟ آیا نباید شما روزی بابت این مسئولیتها مستقیم و اجرایی که داشتید به مردم پاسخگو باشید.

آقای نبوی ما از شما نمی پرسیم که «منظورتان از نوشته های طنزتان چیست؟» اما از شما در مورد اعمال تان در دهه شصت خواهیم پرسید. حداقل به ما بگویید که اعمال شما در دهه شصت برخاسته از چه نگاهی بود. از قدیم گفته اند یک سوزن به خود بزن یک جوالدوز به دیگران. اول خود را نقد کنید بعد به نقد «آدمکشی های» کمونیستها بپردازید. بگویید این چه نگاهی بود که کشتن کمونیستها و مجاهدین، بهائیان و دگراندیشان را در آن سالها جایز می دانست و چشمش را بر قتل عام 67 بسته بود.

کشتارهای جمهوری اسلامی در دهه 60 و نقش  اصلاح  طلبان دوم خردادی دیروز و موج سبزی های امروز در آن کشتار باعث شده که امثال آقای نبوی در بد تنگنایی گیر کنند. از یکسو دیگر مانند سابق نمی توانند در مورد این جنایات سکوت کنند از سوی دیگر بهیچوجه حاضر نیستند از نقش و نگاه، تفکر و پایبندی شان به ایدئولوژی اسلامی در آن سالها انتقادی به عمل آورند. علت اساسی اش هم این است که اغلب آنان هنوز به نظام دینی باور دارند. آنها نمی خواهند کل این نظام از بین رود.¹²

برای مثال امروزه آقای نبوی هم علیرغم ادعایش مبنی بر «ایدئولوژی زدایی» از خود  حاضر نیست از مولای سبزپوش خود میرحسین موسوی فاصله بگیرد و به قول خودش او را در میدان مین تنها گذارد. از کسی که هنوز طرفدار  «جمهوری اسلامی، نه یک کلمه بیشتر، نه یک کلمه کمتر» است. بالاخره آقای نبوی؛ شما که خود را مخالف هر نوع نظام ایدئولوژیکی می دانید، حرف حساب تان با این جمله موسوی چیست؟ او که مدام بر بازگشت به اسلام ناب محمدی و  ارزشهای طلایی دوران خمینی تأکید می کند و خواب آن سالها را دوباره برای مردم می بیند. شما در این رابطه چه می گویید؟ نکند شما نیز در چنین خواب و رویایی بسر می برید؟ بویژه آنجایی که زیرکانه به جای «حکومت دینی» از کلمه «دیکتاتوری دینی» در جوابیه تان استفاده می کنید. مگر در طول تاریخ، جامعه بشری در جایی شاهد دمکراسی دینی و حکومت دمکراتیک دینی هم بوده که در قرن بیست و یکم دوباره شاهدش باشیم!!! ما قسم شما را باور کنیم که می گویید «بیرحمی و کشتار ویژه هرنوع نظام ایدئولوژیکی است» یا دم خروسی را که  از زیر شال سبز و بلند طرفداری شما از حکومت دینی میرحسین موسوی بیرون زده است؟

آقای نبوی بین رخت برکندن از خدمت به یک نظام ارتجاعی و پشت و رو کردن لباس خیلی فرق است. اینجاست که برای ما رابطه بین دروغ گویی های آشکار شما در مورد گذشته با دروغهایی که در مورد آینده تحویل می دهید، روشنتر می شود. یک بار تاریخ گذشته را از نسل ما دزدید حال می خواهید تاریخ آینده را هم بدزدید؟! جدل و مشاجره اساسی ما و شما نه بر سر گذشته بلکه بر سر آینده است. آینده ای که جریان سیاسی شما می خواهد برای جامعه ما ترسیم کند. علت اصلی عصبانیت تان هم از این بابت است. علت ناسزاهایی که که در جوابیه تان نثار ما کردید از این رو است. به خاطر اینکه فکر نمی کردید، نسلی که قرار بود هیچ پیوندی با نسل پیشین خود نداشته باشد، نسلی که زمانی شما و امثال شما کودکی شان را به بازی گرفتید، نسلی که پدران و مادران شان را به زندان انداختید یا روانه خاورانها کردید و از زندگی شاد محرومشان کردید، دوباره به عنوان «ناکسان» در مقابل شما قد علم کنند و شما را، اعمال شما را و بینش و تفکر شما را به مصاف بطلبند و از کمونیسم دفاع کنند. این است علت اصلی ناراحتی شما! از اینکه علیرغم این همه قلع و قمعی که شما و یاران تان در حکومت از نیروهای چپ کردید، دوباره با بپاخیزی نسل جدیدی از آنان روبرو شدید، نگرانید. نسلی که بخوبی دریافته  کسانی که در مورد گذشته دروغ می گویند به حرف آنان در مورد حال و آینده نیز نباید باور کرد.

کمیته دانشجویی بلژیک – اکتبر 2009

منابع و یادداشتها

1-      سكوت سرشارازناگفته هاست. شعری از: مارگوت بیكل – ترجمه: احمد شاملو ـ محمد زرین بال

2-      «یک مشاهده، یک مشاجره» نوشته کمیته دانشجویی بلژیک:                         http://committe2007.blogfa.com/post-191.aspx

3-      «آنها کمونیست نبودند» پاسخ نبوی:                                         http://www.doomdam.com/archives/000765.php#more

4-      گفتگوی اخبار روز با ف. تابان: آیا انجمن های اسلامی مستقیما در حمله به دانشجویان شرکت می کردند؟  تا جایی که من شخصا شاهد بودم، آن ها مستقیما در حملات شرکت نکردند، اما در راهنمایی اوباش و یورش گران و شناساندن دانشجویان فعال به آن ها نقش مهمی داشتند. در بسیاری از دانشگاه ها آن ها مستقیما در سرکوب شرکت کردند. بسیاری از اصلاح طلبان فعلی از جمله همین آقای ابراهیم نبوی در شیراز، عباس عبدی، علیرضا علوی تبار و دیگران در تهران، در سرکوب

دانشجویان مستقیم و یا پشت پرده دخالت داشتند.              http://www.iranglobal.info/MG/printsite1.php?news-id=588&nid

5-      مصاحبه آقای نبوی با رادیو فرانسه (24-8-2008) را در لینک زیر ببینید:

http://www.rfi.fr/actufa/articles/104/article_3345.asp4

6-      شرح حال حرفه ای سید ابراهیم نبوی:                                               http://www.doomdam.com/archives/000126.php

7-      در نشریه دانشجویی بذر شماره 41  سه مقاله در این ارتباط بخوانید:  کالبد شکافی یک دروغ!  / نقش آثار ھنری مخملباف در زندانھای دھه 60 / جراحی روح یا جراحی حقیقت؟                                   http://www.bazrpdf.nl/bazr%2041%20fin.pdf

8-      «ده دلیل برای رای دادن به موسوی» نوشته ابراهیم نبوی – 10 خرداد 1388:

http://www.doomdam.com/archives/000646.php

9-      «کشتار 67 از یک زاویه دیگر» نوشته ابراهیم نبوی – 10 شهریور 1386:

http://www.doomdam.com/archives/000301.php

10-   نبوی در مصاحبه با رادیو فرانسه می گوید که ایشان تنها در سال 1377 یا 78 که به خارج کشور آمده بودند از این قتل عام با خبر شده اند و از کشتار چپ ها تا همین یکی دو سال قبل اطلاعی نداشته اند. مصاحبه آقای نبوی با رادیو فرانسه (24-8-2008) را در لینک زیر بشنوید:                                                                           http://www.rfi.fr/actufa/articles/104/article_3345.asp4

11-  «اول ارد یبهشت سالروز مقاومت دانشجویان در مقابل “انقلاب فرهنگی”ِ رژیم جمهوری اسلامی» – ارژنگ سپاسی

http://www.brwska.org/fa/index.php?news=1040

12-   البته  اگر مقاله اخیر آقای مهاجرانی یار دوست نبوی در دوران انقلاب فرهنگی در دانشگاه شیرازبه نام “ای آتشی افروخته در بیشه اندیشه ها” (http://www.rahesabz.net/story/2508) زودتر چاپ شده بود شاید نبوی قضیه را جور دیگری رفع و رجوع می کرد. اما  دوزاری نبوی به خاطر «دوری اش از سیاست» دیرتر از بقیه می افتد. مهاجرانی در مورد کشتار سال 67 زبان به انتقاد گشود و از سکوت نسبت به جوان کشی در آن دوره انتقاد کرد. شاید در آینده نیز نبوی به پیروی از مرشدش اینگونه سخن راند. اما واقعیت این است که نگاه همانست و این آقایان همانند. زیرا کماکان هیچیک از آنان حاضر نیستند از نقش خود چیزی بگویند و نگاه خود را در معرض نقد و داوری گذارند. برای مثال همین آقای مهاجرانی که امروزه منتقد کشتار 67 شده، همان زمان کتابی در مورد سلمان رشدی نگاشته و دلایل «دینی و علمی» برای حکم ارتداد و مرگ وی را ارائه داده و حتی امروز نیز بدون خجالت خود را طرفدار حکومت دینی و حتی ولایت فقیه می داند.

امروز پيكر بيجان تو را ٬ جلادان با بي احترامي در گوشه اي از خاك ” وطنت” دفن ميكنند. دستهايي كه تو را كشتند٬ “قضاتي” كه هم شاكي و هم صادر كننده حكم مرگت بودند٬ ” رهبري” كه از ترس مردم  در سوراخش قائم شده و كماكان فرمان قتل بي پناه ترين ها را ميدهد٬ مذهبي كه فرمان قتل همگان را با خونسردي كامل داده ٬ انگشت اتهام به سوي آنها است.

اين جامعه و همه ما در مقابل زندگي تا اين حد وحشتناك  و مرگ تا اين درجه دردناك تو مسئوليم. ما مسئوليم به اين دليل كه نتوانستيم آنچنان كه بايد و شايد دنيا را روي سر اينها بريزيم و جان تو را نجات دهيم. ما نتوانستيم و خارج از اراده خودمان٬ نشد كه به تو بگوييم ٬ وقتي زانوانت ميلرزد و از ترس ديدن جلادن و طناب دار٬ قلبت با سرعت زياد ميزند٬ ما همراه تو هستيم٬ نشد كه ببيني٬ هزاران و ميليونها نفر تو را در اين سفر آخر همراهي ميكنند٬ نشد كه ببيني كه ما در سراسر دنيا به يا د اين آخرين لحظات دردناك زندگيت٬ بهمراه تو قلبمان تند زد و اشكهايمان سرازير شد٬ نشد كه ببيني ماوراي آن زندان و آن جامعه بزرگ زنداني شده٬ ماوراي آن سيستم بيرحم و قصي القلب٬ ماوراي آن دستگاه جنون و جنايت ٬ قلبهايي و انسانهايي و جوامعي هستند٬ كه تو را در آغوش گرفته و به زخم هاي فراوان بر روان و جسمت٬ مرهم مي نهند.

تو امروز در جايگاه ابدي خود هستي و ما در مقابل جانوراني كه با در دست داشتن قران و اسلام و پاسدار و شلاق و طناب دار٬ كثيف ترين و پليد ترين ها هستند و جنايتكارترين هايي كه روي جنايتكاران قرن را سفيد كرده اند. ما هستيم و يك حكومت جنايت اسلامي كه پايه هايش كامل لرزيده است. اصلا بهمين دليل چنين بيرحم تر و قسي القلب تر شده اند كه ميخواهند با قتل تو بي پناه ترين و تنها ترين در اين مملكت٬ بمانند و همچون زالو خون مردم را بمكند.

همان لحظاتي را كه تو را در قرنطينه برده و اين ثانيه هاي وحشتناك ٬ شمردن نزديك شدن قدمهاي مرگ را به تو تحميل كردند٬ آيا صداي دانشجوياني را مي شنيدي كه به اينها ندا ميدادند بايد بساط كثيف اشان را جمع كنند و بروند٬ آيا صداي كارگراني كه مي شنيدي كه شعار ميدادند٬ كرامت انساني حق مسلم ما است٬ آيا صداي مادراني را مي شنيدي كه عليرغم قتل فرزندانشان٬ در مراكز شهرها تجمع ميكنند و خواهان سرنگوني اينها هستند.

ايران ٬ كشوري كه تو در آنجا متولد شده و رنج كشيدي و در نهايت ترا بيرحمانه و وحشيانه كشتند٬ دارد با يك حكومت سراپا جنايت و ترور اسلامي دست و پنجه نرم ميكند. اينها مشتي جنايتكار حرفه اي هستند كه به هيچ كس رحم نميكنند حتي به تو بي پناه ترين و تنها ترين در آن مملكت!

اما زمين زير پاي اينها داغ شده و جوانان آن مملكت٬ زنان رزمنده و شجاع آنجا٬ مردم به جان آمده در ايران٬ به پا خاسته اند و با يك ماشين عظيم جنايت و خونريزي درگير شده و پوزه اينها را به خاك ماليده اند. دور نيست روزي كه با سرنگوني اين حكومت٬ جامعه در سوگ تو و در بررسي زندگي تو و در گراميداشت ياد تو و همه قربانيان اين حكومت٬ بناهاي يادبود درست كرده ٬ با اين نوع حكومتهاي ضد انساني و با پديده قتل عمد دولتي ويا اعدام ٬ براي هميشه وداع كند.

من از طرف حزبم ٬ حزب كمونيست كارگري ايران٬ كه براي نجات جان همه سهيلاها در ايران مبارزه ميكند٬ از طرف حزبي كه براي رفاه و حرمت انساني همگان مبارزه ميكند٬ در گراميداشت ياد تو٬ مراسمهايي را در چندين كشور جهان اعلام كرده و در اين مراسمها در مورد زندگي تو و چرايي اين زندگي با ديگران و با مردم دنيا صحبت كرده و همگان را به اعتراض براي نجات جان سهيلاهاي ديگر فرا خواهم خواند. ياد تو در قلبهاي ما براي هميشه جاودان خواهد ماند.  كيفرخواست تو را از حكومت جنايتكار اسلامي در دادگاههاي بين المللي مطرح خواهيم كرد و نخواهيم گذاشت روي اين جنايت وقيحانه حكومت اسلامي سايه انداخته شود. ما از طرف تو شكايت خواهيم كرد. اينرا به تو قول ميدهم.

كلن – ۲۲ اكتبر ۲۰۰۹

مينا احدي

جوانان کمونیست ۴۲۳

آفريقایی ها ماديگرا نشوند

پاپ در حال انجام حرکات ضد مادیگرایی و ضد کاندومی

“پاپ بنديکت رهبر کاتوليک هاي جهان در مراسم افتتاح اجلاس سه هفته اي شوراي اسقف هاي آفريقا، به آفريقايي ها توصيه کرده از مادي گرايي پرهيز کنند.” اين خبري ست که منتشر شده است. اين پاپ که براي شرکت در اجلاس ۲۰۰ اسقف کاتوليک آفريقا به اين قاره رفته بود و تصميم داشت درباره رفع بي عدالتي اجتماعي و مناقشه هاس آفرقا صحبت کند ناگهان به اهالي آفريقا در مورد “ماديگرايي” هشدار داد و آنان را از اين چيز خطرناک برحذر کرد. اين پاپ البته انسان ها را از خيلي چيزهاي ديگر هم برحذر کرده است. مثلا ” کاندوم” اين پاپمعتقد است استفاده از کاندوم مي تواند بهداشت عمومي را به خطر اندازد و مشکل اچ آي وي/ايدز را بدتر کند. البته ايشان رابطه اي بين کاندوم و ماديگرايي کشف نکرده اند!

از کسي که از تجربياتش در سازمان نازي هيتلري و انجمن جوانان هيتلري به اين نتايج برسد بايد قدرداني کرد. البته همين پاپ مورد اشاره معلوم نيست اگر قدرتي داشته باشد و گيوتيني در اختيار چند ماديگرا و چند استفاده کننده از کاندوم را به تيف گيوتين خواهد سپرد. البته ايشان اعلام نکرده اند اگر کسي پيدا شود که همزمان در حال ماديگرايي از کاندوم هم استفاده کند حکمش چسيت؟!

اين هم قسمتي ديگر از اخبار پاپي: پاپ در سخنراني خود گفت دوره استعمار سياسي به پايان رسيده ولي کشورهاي توسعه يافته همچنان به صدور تفکر مادي گرايي که وي آنرا مسموم کننده براي روان شخص خواند، ادامه مي دهند. پاپ بنديکت، فرهنگ غني و گنجينه هاي معنوي آفريقا را ستود ولي در باره صدور مادي گرايي کشورهاي پيشرفته به آفريقا هشدار داد. وي همچنين گفت آفريقا به طور فزاينده اي از بنيادگرايي مذهبي لطمه مي خورد چون گروه هاي مذهبي وجود دارند، که عدم بردباري و خشونت را ترويج مي دهند.

فاطمه و ابوالفضل ‘محبوب ترين’ اسم ها در ايران

سازمان ثبت احوال ايران اعلام کرده که فاطمه و ابوالفضل در صدر فهرست نام هايي قرار دارند که خانواده هاي ايراني براي فرزندان خود انتخاب مي کنند.

ابراهيم رشيدي مدير کل دفتر آمار جمعيتي سازمان ثبت احوال به خبرگزاري دولتي ايران- ايرنا گفته است که به ترتيب اسامي فاطمه، زهرا، زينب، هستي و مبينا پنج نام برتري است که خانواده هاي ايراني در سال گذشته براي فرزندان دختر و براي پسران نيز به ترتيب ابوالفضل، امير حسين، علي، امير مهدي و مهدي انتخاب کرده اند.

حتما بعضي ها که سنشان قد مي دهد يادشان هست زمان خميني، همزمان با پخش سريال اوشين خبرنگاري از يک زن پرسيد الگوي شما براي زندگي فاطمه است؟ طرف گفت من چي مي دونم فاطمه کي بوده و چيکارا مي کرده الگوي من اوشين است. همين کافي بود تا خميني فتواي قتل زن مصاحبه شونده را بدهد. در هر صورت هنرپيشه نقش اوشين شانس آورد که به عقل آقا نرسيد که به سپاه قدس فرمان ترورش را بدهد.

همين آمار هم با يک آمار سرانگشتي معلوم است که دروغ است. چند نفر از ما با اسامي اي براي بچه ها مواجه مي شويم که تا حالا نشنيده ايم؟ و چند نفر از ما با اين واقعيت مواجه شده ايم که سازمان ثبت احوال به اسمي که مي خواستيم براي بچه مان اجازه نداد!

تلاش اين سازمان البته معلوم است در ه راستاييست. دارد زور مي زند بگويد جامعه ايران مسلمان است و مردم اهل بيت را دوست دارند و از اين حرف ها. البته اين تلاش در اين حد به جز تمسخر چيزي را نمي طلبد ولي حکومت اسلامي حق انتخاب اسم را هم از مردم گرفته و در کنار حق آزادي بيان، حق انتخاب لباس و همه حقوق پايمال شده ديگر قرار داده و بعد ادعا هاي مسخره هم مي کند!

دستورالعمل برای کنترل ريش معلمان تاجيکستان

شايد خاطرتان باشد در زمان حکومت طالبان بر افغانستان قانون ريش براي مردان “ريش از مشت کم نزند” بود! يعني هر مردي که با دست خود ريشش را مي گرفت بايد ته ريشش از مشتش بيرون زده باشد. اين که اين اندازه ها و هندسه طالباني از کجا آمده و ارتباط ريش و مشت چه بوده نمي دانم ولي يک خبر ديگر آن روزها اين بود که بعد از اينکه طالبان يک مرد را اعدام کرده بود متوجه شدند ريش معدوم از مشتش کم مي زند، قبل از دفن متوفي به هر صورت حکم شلاق را در موردش اجرا کردند، يعني اول  متوفي شلاق زندن بعد دفنش کردند! در خبرها آمده بود که معلمان تاجيکستان تا سن ۵۰ سالگي توصيه اکيد به نداشتن ريش شده اند. و تازه اين تنها نيست براي زنان هم “توصيه” هايي شده که لباس تنگ نپوشند و زيور آلات نداشته باشند و ترجيحا دندان هاي جلوشان طلا نباشد! براي مردان هم مشابه همين ها گفته شده.

اين که جايي ريش نبايد از مشت کم بزند و جايي ريش ممنوع مي شود البته در کل فرقي ندارد، هر دو محدود کردم آزادي هاي فردي و اجتماعي ست. ولي به لحاظ سياسي طالبان را نمي شود با دولت تاجيکستان مقايسه کرد. طالباني که راس تروريسم اسلامي ست. در ضمن دولت تاجيکستان لائيک است.

جوانان کمونیست ۴۲۳

حمید تقوایی

با سلام به شما بیننده عزیز این برنامه. من بارها در برنامه های مختلفی از جمله همین گفتارهای ده دقیقه ای اشاره کرده ام که جامعه ایران نیازمند یک “رنسانس” است. دوستی از طریق فیس بوک در یادداشتی علت این امر را پرسیده بود و نظرش را اینطور اعلام کرده بود که دنیا رنسانس را پشت سر گذاشته است و امروز علم و تمدن و فرهنگ بسیار پیشرفته است، و اصلا چرا باید جامعه امروز ایران را با جامعه اروپای قرون وسطی و ماقبل دوره رنسانس، مقایسه کرد. از نظر این دوستمان، رنسانس متعلق به گذشته است و با وضعیت امروز جامعه ایران همخوان نیست.

در یک سطح عمومی واقعیتی در نظر این دوستمان هست، ولی مشخصا جامعه ایران نیازمند این تحول هست. به نظر من ما به یک رنسانس نیاز داریم  دقیقا به خاطر سلطه مذهب در همین دوره جمهوری اسلامی، و کلا نقش مخربی که مذهب در یکصد سال اخیر، از انقلاب مشروطه تا امروز، در جامعه ایران بازی کرده است. ما برای یک تسویه حساب عمیق با مذهب به یک رنسانس نیاز داریم. در اروپا هم رنسانس اساسا در مقابل مذهب شکل گرفت. در دوره قرون وسطی مذهب همه جا در اروپا و در کل دنیا   حاکم بود و دست در دست شاهان و فئودال ها و اشراف همه جا بیداد میکرد. در دیکتاتوری ها و استبداد های شرقی در خاورمیانه و تمام آسیا نیز مذهب بر همه چیز حاکم بود.  حکومت های اشراف دست در دست کلیسا و مسجد و خاخام ها و اسقفها و مفتی ها و آیت الله ها خون مردم را در شیشه کرده بودند و جهان را در یک دوره ای در بی خبری، جهل و خرافات و انجماد فکری و فرهنگی نگه داشته بودند. دروه ای که قرون وسطی خوانده میشود، و تاریک ترین دوه تاریخ بشری است.

رنسانس شروع ریزش و در هم کوبیده شدن  این دنیای متحجر و عقب مانده بود و همینطور نقطه آغازی برای رشد فرهنگ، علم، تمدن، انسانیت و رشد فعالیت خلاقیت ها و تفکر و فعالیت آزادانه. در قرن ۱۴ رنسانس شروع شد و ۳ قرن طول کشید و در این دوره دنیا تحولات عظیم و پیشرفت هایی را بخود دید  که در تمام طول  ۱۴ قرن گذشته  حتی یک دهم آن اتفاق نیفتاده بود. شکوفایی وسیع  علم، فرهنگ و هنر در این دوره چشمگیر است. این تحول از ایتالیا شروع شد و همه اروپا را گرفت. خصلت اساسی این حرکت که بعدا در قرن ۱۷  به عصر خردگرایی و قرن ۱۸ به عصر روشنگری ختم شد و در تمام این دوران  دنیا و تمدن بشری گام های بزرگی برداشت، نقد مذهب بود. یک رکن اساسی رنسانس خلاصی از سلطه مذهب است. جارو کردن مذهب از حیطه تفکر و اندیشه و بعد از حیطه دولت و کلا از حیطه امور اجتماعی. یک خصلت رنسانس این بود که انسان را، تفکر انسانی و علم و خرد را به جایگاه  واقعیش برد و مقام و ارزش واقعیش را به آن داد و به انجماد مذهبی پایان داد.

انقلاب هایی که  در ادامه رنسانس در قرون ۱۷ و ۱۸ در اروپا رخ داد، انقلاباتی علیه نظام بسته و منجمد فئودالی با تمام روبنای مذهبی و تحجر مذهبی آن بود. و به این ترتیب  یک بار بشریت طی دوره ای از قرن ۱۴ تا قرن ۱۷ و ۱۸ با مذهب  تسویه حساب  کرد.

ولی چنین نیست که این تسویه حساب برای همیشه تاریخ را از شر مذهب نجات داد. امروز می بینید مذهب همه جا به سیاست و فرهنگ جوامع باز گشته است. در ایران عریان ترین، وحشی ترین و عقب مانده ترین شکل حکومت مذهبی را شاهد هستیم که از نظر قوانین ضد انسانی ای که بر جامعه حاکم کرده  عملا گوی سبقت را از حکومت های خونریز قرون وسطایی ربوده است. ولی میشود گفت کمابیش در همه دنیا آن تسویه حساب با مذهب کنار گذاشته شده است. طبقات حاکم  که منافعشان اقتضا می کند توده کارگر و زحمتکش را در تمام دنیا و در کشور خودشان تحت کنترل داشته باشند، جایگاه مهمی را به مذهب در سیاست، در فرهنگ و در تفکر مسلط بر جامعه  داده اند. و به این ترتیب در واقع دنیا بار دیگر نیازمند چنین تحول و رنسانسی است.

نکته اینجاست که این اتفاق در ایران می تواند بیقتد و بیشترین امید و انتظار این بار اینست که جامعه ایران پرچم دار تمدن بشری در مقابل مذهب و تحجر مذهبی بشود. علت این امر هم روشن هست، نزدیک سه دهه است که مذهب در جامعه ایران بیداد می کند. از تاریخ جنایات مذهبی در ایران قرون وسطی که بگذریم  در تاریخ معاصر از مشروطیت تا امروز نیز مذهب مدام جلوی پیشروی ها را گرفته است. مذهب انقلاب مشروطه را با مشروعه گری به شکست کشاند، برای دهه ها دست در دست دربار بر جامعه حاکم بود و امروز هم که مستقیما خود آیت الله های مفتخور حاکم شده اند و جامعه را به یک تحجر کامل قرون وسطایی فرو برده اند. این گندیدگی و عقب ماندگی و تحجر  کل سیستم دنیا و سرمایه داری حاکم بر دنیا است که به چنین رژیم هایی شکل میدهد. نه تنها  جنبش تروریسم اسلامی تماما بر مذهب متکی است بلکه یک رکن طرف مقابل آن یعنی  جنبش ارتجاعی  کنسرواتیسم غربی و نئوکنسرواتیسم -بوشیسم- را نیز مذهب تشکیل میدهد.

به این ترتیب دنیا به یک تسویه حساب دوباره با مذهب نیاز دارد. پرچم این امر در دست جامعه ایران است به خاطر اینکه حکومت متحجر و ضد انسانی اسلامی یک اپوزیسیون، یک مقاومت کاملا مدرن، انسانی و امروزی را در مقابل خودش بسیج کرده است و این اپوزیسیون اکثریت مردم ایران هستند که حکومت مذهبی را نمی خواهند. نه تنها حکومت مدهبی را نمی خواهند، بلکه می خواهند مذهب ار حیطه تفکر، هنر، فرهنگ رسمی و از شئونات اجتماعی  کنار گذاشته بشود. بنا بر این جامعه آبستن یک نقد عظیم فکری، فلسفی، هنری،سیاسی و اجتماعی با مذهب هست و پرچم این امر در دست مردم ایران است، مردمی که هم اکنون انقلاب عظیمی را برای سرنگونی جمهوری اسلامی شروع کرده اند. نتایج اجتماعی، فرهنگی و انسانی این انقلاب و سرنگونی رژیم اسلامی چیزی کمتر از یک رنسانس نمی تواند باشد، منتها رنسانس قرن ۲۱، رنسانس چپ، رنسانس سوسیالیستی که از نظر فکری، اجتماعی، علمی، هنری، فلسفی و همچنین سیاسی عمیقا و ریشه ای مذهب را نقد می کند و آن را به عنوان تفکر دوران ابتدایی و بدوی زندگی بشری برای همیشه به موزه ها می سپارد.

هر فرد مختار است به هر مذهبی معتقد باشد یا نباشد ولی جامعه انسانی می تواند فقط یک جامعه سکولار و مدنی باشد. نه تنها در قوانین و دولت مذهب باید کنار گذاشته بشود، بلکه مذهب همیشه سنگی است به پای روشن اندیشی و خرد گرایی و تمدن و خلاقیت فکری. این باید به کنار گذاشته بشود تا ما بتوانیم به یک جامعه آزاد انسانی برسیم. به این ترتیب من شک ندارم با چنین انقلابی، با چنین تسویه حساب عمیقی با مذهب نه تنها ۷۰ میلیون مردم جامعه ایران، بلکه کل خاورمیانه و کل انسان های دنیا نوری را می بینند، مشعلی را در مقابل خود می بینند در این جهت که برای  همیشه با مذهب تسویه حساب کنند و آن را به موزه تاریخ بسپارند. مذهب جایی در یک جامعه آزاد و برابر و انسانی ندارد و باید عمیقا نقد بشود و کنار گذاشته بشود.