برگرفته از ایران پرس

CIEF کلوپ فیلم سازان ایرانی و اروپایی در سال جدید فیلم مستندی را به کارگردانی ارمان نجم با نام ترور در برلین به مدت هفتاد دقیقه تولید و اماده پخش کرده است. این فیلم نگاهی از شروع تا پایان به یکی از جنجالی ترین نمونه های تروریسم حکومتی جمهوری اسلامی ایران،و نقش برجسته ترین مقامات سیاسی و مذهبی ان،از زبان شاهدان عینی است.این فیلم برای اولین بار در اپریل ۲۰۱۰ در هشتمین جشنواره سینمای ایران در تبعید در پاریس به نمایش در میاید.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی(1979) در ایران، دهها شخصیت سیاسی یا فرهنگی، دردرون وبیرون ایران، به قتل رسیدند. اولین قربانی(در خارج) شهریار شفیق، افسرپیشین نیروی دریایی ایران، در (7 دسامبر 1979) در پاریس، به هنگام خروج ازخا نه مادرش، به ضرب دو گلوله به قتل رسید. وآخرین قتل (در اروپای غربی)، ترور دکتر رضا مظلومان در تاریخ 27 مه 1996 ( پاریس) بود.
برای شهریار شفیق دادگاهی تشکیل نشد، اما شیخ صادق خلخالی، حاکم شرع انقلاب اسلامی، سالها بعد درخاطراتش، در روزنامه “سلام”، اعتراف کرد که شهریار شفیق به موجب حکمی که در دادگاه انقلاب اسلامی صادر شده بود، به قتل رسیده است.
ودر 22 ژوئن 2001، دادگاه ماموررسیدگی به پرونده قتل رضا مظلومان، مامور وزارت اطلاعات وامنیت جمهوری اسلامی، احمد جیهونی را به جرم مشارکت در قتل مظلومان محکوم به هفده سال زندان کرد. احمد جیهونی بمدت 20 سال ساکن آلمان بود.
اولین ترور را”رژیم” اقرار وآخرین(در اروپا) را دادگاه اثبات کرد.
در این میان، ودررابطه با تروردگراندیشان ایرانی درخارج از کشور، به غیراز اولین سوء قصد به جان دکتر شاهپور بختیار(18 ژوئیه 1980 ) توسط انیس نقاش (لبنانی)، وترور علی اکبر طباطبایی، وابسته مطبوعاتی پیشین سفارت ایران درواشنگتن، در 22 ژوئیه 1980، توسط دیوید بیل فلد، یک سیاه پوست مسلمان آمریکایی، جمهوری اسلامی نه تنها دیگر هرگز به ترور مخالفان خود اقرار نکرد، بلکه حتی مدعی شد که ترور افراد اپوزیسیون ایران در خارج از کشور یا نتیجه اختلافات درون گروهی، یا میان گروههای اپوزیسیون ویا حداکثر محصول اقدامات گروهکهای خودسردرجمهوری اسلامی است که مستقلا عمل میکنند وحکومتکران و مسئولان نظام هیچگونه کنترلی بروی آنها ندارند.
انیس نقاش ساکن ایران است ومشغول تجارت، و رسماً با مطبوعات کشور مصاحبه می کند و می گوید اولین سوء قصد به جان دکتر بختیار با تأیید مقامات جمهوری اسلامی بوده است. و دیوید بیل فلد، که او نیز ساکن ایران است، درعین اعتراف به قتل علی اکبر طباطبایی، در فیلم سینمایی قندهار( به کارگردانی محسن مخملباف) هنرپیشه می شود. اینکه این دودرایران اعتراف به قتل برعلیه دو تن از شهروندان ایرانی کرده اند و نه تنها توسط مقامات قضایی کشور تحت پیگرد قضایی قرار نگرفته اند، بلکه حتی شرایط زندگی مرفه آنها نیز فراهم شده است، خود دلیلی بر صحت اظهارات آنهاست که ترور و سوء قصد را با تأیید، یا بنابر دستور مقامات جمهوری اسلامی انجام داده اند. هر دو ضارب در مصاحبه های خود به این سوء قصدها اعتراف کرده اند.
ترور دگراندیشان درخارج از کشور ازقتل شهریار شفیق شروع شد، درسال های 1987 تا 1997 شدت یافت، و سپس به دلیل رای دادگاه میکونوس (در اروپای غربی) فروکش کرد. میکونوس نام یک رستوران یونانی، با صاحب ایرانی، در شهر برلین، است که در آنجا درهفدهم سپتامبر 1992 چهار تن از اعضای اپوزیسیون ایران به وحشیانه ترین شکلی به قتل رسیدند.
تا صدور رأی دادگاه میکونوس( دهم آپریل 1997)، جمهوری اسلامی همواره مدعی بود درترورهای خارج ازکشور هیچگونه دخالتی ندارد. اما حکم دادگاه میکونوس عکس آن ادعا را اثبات کرد و روشن شد تصمیم گیری دررابطه با قتل دگراندیشان ایرانی، دردرون وبیرون ایران، دربالاترین سطح مقامات مذهبی و سیاسی کشور اتخاذ می شود: در رای صادره توسط دادگاه میکونوس از رهبرمذهبی نظام تا رئیس جمهور تا وزیر امورخارجه و وزیر اطلاعات وامنیت کشور رسما متهم به دخالت در قتل بسیاری از شهروندان ایران شدند.

سوال: یک عده میگویند که حزب از طرف اسرائیل تغذیه مالی می‌شود. حتا گفته می‌شود منصور حکمت هم از اسرائیل به عنوان یک کشور دمکرات نام میبرد. آیا حزب واقعا با اسرائیل یا کشور دیگری رابطه این چنینی دارد و آیا نظر منصور حکمت راجع‌به اسرائیل این بود؟

جواب: رابطه با اسرائیل به عنوان یک تابو همواره از طرف جمهوری اسلامی مطرح میشود. همین روزها بحث سفر کاسپین ماکان به اسرائیل را در نظر بگیرید، ابراهیم نبوی و سایر کسانی که بند نافشان به جمهوری اسلامی بند است از سرسخت ترین منتقدان سفر ماکان به اسرائیل هستند. هرچه بیشتر دلائلشان را می خوانیم کمتر متوجه می شویم چرا؟! به جز اسرائیل ستیزی نوع جمهوری اسلامی چیز دیگری درش نیست. حزب ما همواره از سرسخت ترین منتقدان سیاست های نژاد پرستانه و جنایات دولت اسرائیل بوده و هست ولی نوع مخالفت ما با اسرائیل از نوع جمهوری اسلامی و جنبش اسلامی نیست. ما اسرائیل را به خاطر جنایاتش و به خاطر سیاست های نژاد پرستانه اش محکوم می کنیم و راه حل خودمان را برای پایان دادن به بحران منطقه و فلسطین داریم که بحث دیگریست.

بحث تغذیه مالی حزب از اسرائیل و رابطه حزب با اسرائیل را هم اولین بار کیهان و وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی مطرح کرد که آن هم در راستای همان تابوی رابطه با اسرائیل بود که بتواند سرکوب کند و اتهاماتی از قبیل وطن فروش و جاسوس بیگانه را به ما بزند. رابطه با اسرائیل بدترین اتهامی ست که جمهوری اسلامی به مخالفین خود می زند. رابطه با بیگانه همین روزها نقل محفل دادگاه های اسلامی ست. این روزها حتی به موسوی و کروبی و خاتمی و رفسنجانی هم اتهام رابطه با اسرائیل می زنند. در تظاهرات های ۹ دی و ۲۲ بهمن دیدیم این را.

ولی حزب ما با اسرائیل ارتباطی ندارد و پولی هم از آن نمی گیرد. در مورد دریافت کمک مالی هم اضافه کنم که ما از جمهوری اسلامی و اسرائیل و سایر حکومت های نژاد پرست و جنایتکار کمک مالی قبول نمی کنیم. سیاست دریافت کمک مالی حزب شفاف و روشن است. هر کمک مالی به حزب باید رسمی و علنی باشد و نباید هیچ انتظار و محدودیتی را برای حزب از طرف کمک کننده برانگیزد. تا امروز هم بعضی ها این مسئله را مطرح کرده اند ولی هیچ مدرک و سندی نداشته اند و صرفا برای تنفر انگیزی و لجن پراکنی بوده است.

اما نظر منصور حکمت درباره دموکرات بودن اسرائیل چیست؟ منصور حکمت در بحث دموکراسی تعابیر و واقعیات به رابطه اسرائیل و چند کشور دیگر با دموکراسی اشاره می کند و جایی که می خواهد دموکراسی نوع غربی و تفاوتش با دموکراسی لیبرالی را توضیح بدهد اشاره ای به اسرائیل و ایران شاهنشاهی و چند کشور دیگر می کند که در زیر سوال مربوطه و قسمتی از پاسخ منصور حکمت را می اوریم. در این جا منصور حکمت اشاره می کند که دموکراسی غربی در واقع اسم رمزی برای بلوک غرب در مقابل بلوک شرق است. اینجا اصلا بحث بر سر دموکرات بودن اسرائیل به عنوان کشوری آزاد یا کلا بار مثبت دموکراسی نیست. بلکه بحث بر سر ماهیت دموکراسی و انواع آن و کاربردهای سیاسی و جبهه بندی های سیاسی در دوران جنگ سرد است.

اگر بحث “دموکراسی، تعابیر و واقعیات” را بخوانید متوجه می شوید نظر ما درباره دموکراسی چیست و اتفاقا مرز بندی ما و تفاوت آزادی مورد نظر ما با دموکراسی را در جنبه های حقوقی و سیاسی را نیز متوجه می شوید که بحثی بسیار مهم و اساسی است. در ادامه بخشی از “دموکراسی، تعابیر و واقعیات” را که به این موضوع اشاره می کند را می آوریم:

انترناسیونال: قبلا به مقوله دموکراسى غربى اشاره کردید و گفتید که باید تفاوتهاى این مفهوم با دموکراسى لیبرالى را شناخت. در مورد این بیشتر توضیح بدهید.

منصور حکمت: برخلاف دموکراسى لیبرالى یا لیبرالیسم و پارلمانتاریسم و غیره، “دموکراسى غربى” مقوله اى است فاقد یک نقطه رجوع فلسفى و تئوریک. این مقوله محصول یک کشمکش سیاسى مشخص در تاریخ معاصر یعنى رقابت بلوکهاى غرب و شرق و وجود جنگ سرد میان آنهاست. مقوله دموکراسى غربى در درجه اول نه به یک نظام، بلکه به یک بلوک سیاسى اشاره میکند. این عبارت را ماشین ایدئولوژیکى غرب، و در درجه اول سیاستمداران غربى، در رقابت علیه شرق و سیستم اقتصادى و سیاسى حاکم در بلوک شرق بکار برده اند. قبلا این را بگویم که در این چند سال اخیر با بالا گرفتن تب هویت غربى و هویت اروپایى و بخصوص با سقوط شرق مقوله دموکراسى غربى تاحدودى از نظر محتوایى تدقیق شده است. پیش از این، تعلق یک کشور به اردوى دموکراسى غربى، که قبلا جهان آزاد اطلاق میشد، لزوما نه به معنى اروپایى و آمریکایى بودن کشور مربوطه بود و نه پارلمان داشتن و قانونى بودن حکومت آن. نفس تعلق به اردوى غرب با درجه اى اغماض براى اطلاق این عنوان به یک کشور کافى بنظر میرسید. دموکراسى غربى یک پراتیک سیاسى معین نبود، بلکه اعلام جانبدارى از یک سلسله معیارها و ارزشهاى بنیادى سیاسى و فرهنگى، و از آن مهمتر اقتصادى، بود که آمریکا و اروپاى غربى سمبل ها و مدافعان اصلى آن بودند. محور اساسى این مفهوم به این ترتیب تقدس مالکیت خصوصى و تعلق به اردوى غرب در جنگ سرد تا حد تعلق به یکى از پیمانهاى نظامى وابسته به آمریکا بود. واضح است که مدلهاى سیاسى آمریکا و اروپاى غربى پارلمانى بود و از لیبرالیسم تاثیر پذیرفته بود. اما راجع به اسرائیل و ایران سلطنتى و فیلیپین و ژاپن و شیلى و یونان و ترکیه و امثالهم، یعنى اعضاء افتخارى و یا على البدل دنیاى دموکراسى غربى، با همین اطمینان خاطر این حرف را نمیشد زد. خلاصه حرفم اینست که مقوله دموکراسى غربى بیشتر ابزارى در جدال سیاسى و ایدئولوژیکى میان دو بلوک بود تا مفهومى در حقوق و تئورى سیاسى.

سوال: در حال حاضر چندین نشریه چپ هر از گاهی منتشر میشود. بین این نشریات آیا از نظر شما نشریه جوانان کمونیست برتری خاصی دارد؟ نقاط ضعف و قوت این نشری از نظر شما چیست؟

به عنوان سردبیر نشریه جوانان سخت است که به این سوال جواب بدهم. این بیشتر به نظر خوانندگان نشریه بر می گردد و باید از طرف آنان پاسخ بگیرد. من فقط می توانم به سیاست های نشریه جوانان اشاره مختصری بکنم. سیاست عمومی نشریه درواقع به مخاطبین آن بر می گردد. مخاطبین اصلی نشریه جوانان و دانشجویان فعال هستند که پا به عرصه مبارزه گذاشته اند و سوالات و نظرات زیادی درباره اوضاع موجود و مبارزه دارند. نشریه سعی می کند این سوالات نظرات را مطرح کرده و جواب خودش را به آنها بدهد. نشریه جانب دار است و با یک بولتن خبری تفاوت دارد. در واقع ما در نشریه سعی می کنیم نظرات کمونیسم کارگری در پاسخ به مسائل جوانان و مبارزه جاری در ایران را مطرح کنیم.

در عین حال سعی می کنیم از واقعیات و زندگی روزمره مردم و به خصوص جوانان در ایران نمونه هایی داشته باشیم و همواره یکی از بخش های نشریه را به این موضوع اختصاص دهیم و که در واقع وظیفه خوانندگان نشریه است که از زندگی و علایق و مشکلاتشان برای نشریه بنویسند تا بر سر  راه حل عمومی برای برطرف کردن این مشکلات توافق عمومی حاصل شود و به حرکتی متحد و منسجم و گسترده در مسیر حل مشکلات منجر شود.

آموزش و آشنایی جوانان با ادبیات و مفاهیم مارکسیستی یکی دیگر از بخش های همیشگی نشریه بوده است. ضمن اینکه سعی می کنیم مطالب متفرقه و جالب را هم در نشریه داشته باشیم تا مجموعه ای جالب توجه فراهم آوریم. نقد جریانات دیگر و از جمله اپوریسیون از دیگر کارهای ما در نشریه است.

پی گیری و کار بی وقفه نشریه تحت هر شرایطی یکی از نقاط قوت نشریه بوده که باید به آن اشاره کنم. هر کسی بخواهد نشریه را دنبال کند می داند سه شنبه هر هفته حتما شماره جدید نشریه را می تواند داشته باشد. این حاصل تلاش مجموعه ای از کسانی ست که در طول این ۴۴۷ هفته نشریه را تهیه و منتشر کرده اند. نقاط ضعف را بهتر است شما به عنوان خواننده نشریه بگویید تا راه حل های آن هم در تبادل نظر به دست آیند.

کلمه: حاميان جنبش سبز با راه اندازي کمپين در شبکه هاي اجتماعي همچون فيس بوک،تويتر و … از فردي به نام کاسپين ماکان اعلام برائت کردند.کاسپين ماکان ،نامزد ندا آقا سطلان دختر ۲۷ ساله اي است که در جريان حوادث پس از انتخابات به شهادت رسيد.

در همين رابطه ابراهيم نبوي در انتقاد از رفتار ماکان مي نويسد: “سفر کاسپين ماکان، نامزد نداآقاسلطان به اسرائيل نمونه روشن و مشخص سوء استفاده از جنبش سبز براي حل مشکلات شخصي است. او يک آدم معمولي است که مي تواند هر موضعي در زندگي شخصي اش بگيرد و هر کاري دلش مي خواهد بکند. اما رفتارهاي جنبش سبز توسط رهبران مشخص و معيني تعريف مي شود که همين رفتارها آن رهبران را در موقعيت رهبري تثبيت مي کند. …اگر بناست کسي مشکل شخصي اش را حل کند، اما هزاران تن ديگر را دچار مشکل کند، جايي در جنبش مردم ايران نخواهد داشت. جنبش سبز، به عنوان يک جنبش ملي و فراگير از رهبري مشخص و روشني برخوردار است که مواضع جنبش را تعيين مي کند. اين رهبري نمي تواند از نظر عموم مردمي که به جنبش سبز قدرت مي دهند فاصله بگيرد. ميرحسين موسوي بارها و بارها اعلام کرده است که نقش او در حقيقت به عنوان برآيند نظرات سبزهاي کشور تعريف مي شود….وقتي موسوي و کروبي نيز براي رفتار خود مصالح جنبش را تعريف مي کنند، رفتارهاي غيرمسوولانه افرادي که هيچ تعريف روشني از نظر جامعه ندارند، نمي تواند به معناي رفتار جنبش سبز تعريف شود. حکومت بارها و بارها بسياري از نيروهاي جنبش سبز را عامل صهيونيسم ناميده و ما را عنصر اسرائيل معرفي کرده است، اين حکومت نياز به بهانه ندارد. آنها در هر حال تهمت خودشان را مي زنند، اما دادن بهانه به اين حکومت و اين دولت کاري بسيار غيرعقلاني است.”

کامنت: اگر کاسپين به واتيکان مي رفت يا اگر مثل خيلي ها که در صداي آمريکا و بي بي سي هر روز مصاحبه مي کنند باز هم “جنبش سبز” از او اعلام برائت مي کرد؟ نه! معلوم است که نه. آيا جنايات اسرائيل بيشتر از آمريکا و انگليس به عنوان سردمداران ناتو است؟ من يکي نمي دانم و فکر هم نمي کنم بيشتر باشد پس حساسيت بر سر سفر کسي به اسرائيل بر سر چيست؟ آيا نشست و شرکت در جلسات مشترک با هيچ نيرويي ممنوع است؟  در حاليکه جمهوري اسلامي به عنوان قطب اصلي اسلام سياسي بيشترين منفعت را از وجود دولت نژاد پرست و جنايتکاري مثل اسرائيل، براي تغذيه و حمايت از گروه هاي تروريستي اسلامي مي برد ولي سال هاست تابوي رابطه با اسرائيل را به عنوان اتهامي نابخشودني براي مخالفين خود مطرح کرده است. اصلا اسرائيل بايد نابود شود، اين حرف خميني بود و امروز حرف سيد نبوي ست.

نبوي مي گويد جنبش سبز داراي رهبري مشخص و روشني ست که نمي توانند از مردم فاصله بگيرند! اين رهبري کسيت؟ موسوي و کروبي!! موضع کروبي و موسوي چيست؟ پايبندي به نظام اسلامي، پذيرش اصل ولايت فقيه، بازگشت به دوران امام راحل، رعايت قانون اساسي اسلامي، پايبندي به اسلام و غيره. اينها مطالبات مردم هستند؟ کسي با اين مطالبات خيلي به مردم نزديک است؟ خيلي مردم را نمايندگي مي کند؟اين ديگر از طنازي هاي نوع نبوي فراتر مي رود و به شارلاتانيسم سياسي تبديل مي شود.

نبوي به جاي اينکه حکومت اسلامي را به خاطر اتهام زني محکوم کند سفر کاسپين را به اسرائيل محکوم مي کند و گويا دليلش اينست که اين سفر به حکومت بهانه مي دهد تا اتهام بزند در حاليکه خودش همانجا مي گويد حکومت نيازي به بهانه ندارد، اين هم از منطق سيدي نبوي!

اما درد نبوي و ساير دوستانش در “رهبري جنبش سبز”! چيست؟ قبل از هر چيزي دشمني از نوع جمهوري اسلامي شان با اسرائيل است. اين ها بند نافشان به خميني و جمهوري اسلامي وصل است و از آن تغذيه مي کنند. و نکته مهم تر اينکه اين ها تمام تلاششان براي تثبيت و حفظ رهبري! موسوي و کروبي بر اعتراضات مردم است. تمام زوري که نبوي مي زند اينست که بگويد موسوي و کروبي رهبرند که آنها هم در چارچوب نظام و قانون اساسي هستند! و کس ديگري نبايد مطرح شود.

پول يا مفت براي بسيج

دولت جمهوري اسلامي در تازه ترين اقدام تصميم گرفته است تا  ۳ درصد از بودجه ي همه ي وزارتخانه ها، سازمان ها، شركت ها، ادارات ونهادهاي حكومتي ودولتي را به تشكيلات بسيج اختصاص دهد.

کامنت: البته پولي که صرف بسيج و ساير ارگان هاي سرکوب مي شود به همين ۳ درصد محدود نيست. اين فقط پولي ست که ادارات و نهادهاي دولتي که ادارات دولتي در هر اداره و کارخانه بايد بابت باج به بسيج بدهند و با بودجه هاي ديگري که به بسيج مي دهند فرق مي کند. بسيج عمدتا از بيت رهبري و ساير درآمدهاي حکومت تغذيه رايگان مي شود و اين هم پول بيشتر براي سرکوب بيشتر. ولي همين تخصيص بودجه بيشتر درواقع دارد مي گويد جمهوري اسلامي در هيچ کجا احساس امنيت نمي کند! نه در خيابانها، نه در ادارات و کارخانه ها و نه در دانشگاه ها. تقويت بسيج براي حکومت يعني مقابله با مردم، يعني سرکوب، يعني انداختن لوباش و اراذل اسلامي به جان زنان و جوانان و کارگران و هر کسي که منافعش با جمهوري اسلامي نمي سازد. اين يعني احساس نا امني حکومت در جامعه.

راهپيمايي نمازگزاراندر قم بر عليه بدحجابي

شركت‌كنندگان در راهپيمايي نداي عصمت در قم از مسئولان خواستند جلوي رشد بدحجابي در كشور را بگيرند.
به گزارش خبرگزاري فارس از قم، همزمان با فرا رسيدن سالروز رحلت حضرت معصومه (س) نمازگزاران جمعه قم ظهر امروز پس از اقامه نماز با برپايي راهپيمايي “نداي عصمت ” حد فاصل حرم مطهر حضرت معصومه (س) تا ميدان شهدا از مسئولان خواستند تا نسبت به حل مشكل بدحجابي را در كشور گرفته و در اين زمينه چاره‌اي بيانديشند.
شركت‌كنندگان در اين راهپيمايي با سر دادن شعارهاي مختلف از جمله “ترويج بي‌حجابي نقشه دشمنان است، حفظ حجاب كامل وظيفه بانوان است “، “وظيفه مسئولان دولت انقلابي، مبارزه با شدت با رشد بدحجابي ” و… از عموم مردم به ويژه بانوان خواستند تا اهتمام بيشتري نسبت به حفظ حجاب خود داشته باشند.
شركت‌كنندگان در اين راهپيمايي همچنين با سردادن شعارهايي و حمل پلاكاردهايي از زائراني كه در ايام نوروز به قم آمده و حرم كريمه اهل بيت حضور يافته‌اند خواستند تا ضمن حفظ حرمت اين بارگاه منور، اهتمام جدي‌تري نسبت به حفظ حجاب خود داشته باشند.
کامنت: عکس بالا تصوير احتمالي يکي از بانوان شرکت کنندگان در راهپيمايي نداي عصمت در قم است. مي گويم احتمالي چون واقعا ما که نمي دانيم اين تصوير کيست؟ شايد مصباح يزدي باشد! شايد احمد جنتي باشد!

از اين حرف هاي گذشته واقعا حجاب براي جمهوري اسلامي اکسير حيات است. مثل شيشه عمر ديو مي ماند که اگر بشکند کارديو جمهوري اسلامي تمام است. به خاطر همين هم در اوج فلاکت و سردرگمي همه جانبه جمهوري اسلامي از تريبون هاي رسمي جمهوري اسلامي بيش از هر چيزي بر مسئله حجاب و برخورد با بي حجابي تاکيد مي شود. حالا يک عده کنشگر عرصه زنان! هم هي بگويند حجاب مسئله زنان نيست زنان مشکلات بسيار بزرگتري دارند مثل ديه برابر و حق شهادت برابر با مرد و غيره. اينان در واقه دارندهمان حرف احمد خاتمي را مي زنند ولي از آخر به اول. در حاليکه مبارزه با حجاب به اشکال مختلف در جريان است و احمد خاتمي دارد مي گويد اگر حجاب نباشد نظام اسلامي هم نيست، کنشگران محترمه مي گويند حجاب مهم نيست و کاري به کارش نداشته باشيد هميني که هست خوبست، در واقع مي خواهند حجاب را از زير ضرب مبارزه مردم در بياورند و مبارزه با آن را کم اهميت نشان دهند. حالا قضاوت با شما فرق احمد خاتمي با اين کنشگران محترمه در مقابل مردم چيست؟ يکي دارد ماشين درب و داغان جمهوري اسلامي را هل مي دهد آن يکي دارد مي کشد، ولي نتيجه يکي ست.

پليس ايران از تشکيل کميسيون رعايت حقوق شهروندي خبر داد

سرتيپ اسماعيل احمدي مقدم ، فرمانده پليس ايران پيشتر هم از موضوع حقوق شهروندي در بازداشتگاه هاي اين کشور صحبت کرده بود. فرمانده پليس ايران موضوع حقوق شهروندي را از اولويت هاي برنامه سال جديد اعلام کرد و از تشکيل کميسيون رعايت حقوق شهروندي در پليس ايران خبر داد. او ضمن اعلام خبر تشکيل کميسيون رعايت حقوق شهروندي گفت که “توجه ويژه” اين کميسيون به همه ابعاد حقوق شهروندي در پليس اين کشور از جمله بازداشتگاه ها و تحت نظرگاه ها خواهد بود.

کامنت: گربه در راه رضاي خدا موش نمي گيره. جريان چيست؟ گليس ايران و حقوق شهروندي؟ اولين سوال اينست در جمهوري اسلامي شهروند کيست؟ بهايي ها شهروند محسوب مي شوند؟ آتئيستها؟! کمونيست ها؟! کارگراني که به دليل تلاش براي  احقاق حقوق عقب افتاده شان به گلوله بسته مي شوند و به زندان مي افتند مخالفين جمهوري اسلامي که همه محارب هستند شهروند محسوب مي شوند؟! پاسخ معلوم است، هيچ کدام از اين ها در نظام مقدس اسلامي شهروند نيستند.

جريان اينست که اين دورغ ها را هيچ کس به چر امثال بي بي سي و شرکائش باور نمي کنند! و خود جمهوري اسلامي مي خواهد ازش استفاده کند. سنبه فشار بر جمهوري اسلامي خيلي پر زور بوده است. هر مجمعي که درباره حقوق بشر و کلا در اين زمينه برگزار مي شود روي جنايات جمهوري اسلامي نورافکن مي اندازد و حکومت الله را محکوم مي کند و جناياتش را تقبيح مي کند. اين براي جمهوري اسلامي سنگين است و عواقب سنگيني دارد. اين تلاش هاي مضحک پليس ايران براي کاستن از بار اين فشار هاست. قرار شده همه اطاق هاي بازجويي مجهز به دوربين مدار بسته بشوند گويا زندان هاي جمهوري اسلامي را کسي خبر دارد اصلا کجا ها هستند و همه چيز شفاف علني ست. اين هم نمونه ديگري از مسخره بازي تلخک هاي اسلامي ست.

به خبرنگاران!

زمان : جمعه 26 ماه مارس 2010-03-22 شروع کنفرانس ساعت 11 صبح

مکان: انستيتوي  گوستاو اشترسمن در خيابان لانگه گرابن وگ 68 در شهر بن آلمان

حقوق بشر در جمهوري اسلامي ايران

کنفرانس مطبوعاتي به مناسبت سي و هشتمين سالگرد فعاليت جامعه بين المللي حقوق بشر

با حمايت و زير نظر پروفسور جرسي بوزک رئيس پارلمان اروپا

همکاران گرامي!

جامعه بين المللي حقوق بشر در نظر دارد شما را در جريان وضعيت حقوق بشر در شرايط امروز ايران قرار دهد.  ما شما را صميمانه به کنفرانس مطبوعاتي خودمان و سپس يک فوروم در مورد حقوق بشر در ايران که در ساعت 17 آغاز خواهد شد دعوت ميکنيم.

توجه کنيد که کنفرانس مطبوعاتي راس ساعت ۱۱ شروع خواهد شد.

موضوعات و سخنرانان :

حقوق انساني در ايران ٬ امروز و در آينده

مينا احدي فعال مدافع حقوق انساني ٬ کميته بين المللي عليه اعدام و سنگسار – کلن

ساختن يک جامعه مدني در ايران

رضا پهلوي مسئول جنبش براي آزادي ايران

جنبش دمکراسي خواهانه بين المللي براي ايران

علي بابايي مسئول يونايتد براي ايران – دارمشتات

تعقيب بهاييان در جمهوري اسلامي ايران

دکتر امانوئل توفيق از تشکل بهاييان در برلين

آزادي مذهب در ايران

دکتر سعيد آزمايش ٬ مذهب شناس از پاريس

علتهاي ديکتاتوري مذهبي در ايران

دکتر وحيد وحدت خواه از فونداسيون اروپا براي دمکراسي – برلين

گرداننده بحث

مارتين لزنتين سخنگوي جامعه بين المللي حقوق بشر

کنفرانس مطبوعاتي ساعت ۱۲.۳۰ پايان مي ايبد و سپس کنفرانسي در مورد مصر و نقض حقوق بشر در مصر خواهد بود.

اخیرا در تظاهرات های حکومتی عکس ها و فیلم هایی از زنان “بد حجاب” دیده می شود که عکس های خامنه ای و خمینی را در دست گرفته اند و گویا قرار است تظاهراتی هم برپا کنند. مستقل از اینکه این زنان و دختران نگون بخت که معلوم است خود از قربانیان قوانین و سنت های زن ستیز اسلامی هستند چه کسانی هستند این واقعیت نشان می دهد سیاستی که این شعبده بازی ها را در می آورد در اوج استیصال و زبونی است. این ها فکر می کنند با این خیمه شب بازی ها می توانند سمبل زنانه بودن انقلاب را خدشه دار کنند. می خواهند بگویند نسل جوان که مشخصه اش ضدیت با قوانین اسلامی و به خصوص حجاب است تنها در جبهه مقابل حکومت اسلامی نیستند! می خواهند نشان دهند که صف طرفداران رژیم یک مشت اراذل و اوباش اسلامی کریه المنظر ریش و پشم دار و پیچیده در چادرهای سیاه نیستند. می خواهند با انتشار این عکس ها به مردم دنیا بگویند انقلاب ایران امرش آزادی زن و مدرن بودن و امروزی بودن نیست، امرش گرفتن حق آزادی پوشش نیست، ببینید این ها حجاب اسلامی ندارند و “بد حجاب” هستند ولی آقا را دوست دارند و امده اند که بگویند ما انقلاب کردیم تا شعائر اسلامی را برپا کنیم! کمدی مضحک و زبونانه ایست، انقلاب حکومت را به چه روزی که نینداخته.

از طرفی جناح مغضوب حکومت که هنوز کم و بیش مقبولیتی نزد مردم دارد درصد پایبندی اش به امر آزادی زن، این مهم ترین امر انقلاب را نشان می دهند. هنوز به زنی که لباسش را آن جور که دلش می خواهد انتخاب می کند می گویند زنی با ظاهر زننده! معلوم است این ها چه سیاسیتی در قبال زنان دارند و چه سیاست هایی را تائید می کنند. از جمله اینها سازگارا است که مدام در حال خط دادن و نشان کشیدن است هنوز دربند حجاب اسلامی و سمبل های اسلامی است، معلوم است چنین خط و سیاست و سیاستمداری فردای انقلاب بی حجابی و آرایش و روابط آزاد را زننده و بی بند و باری تعریف می کند و وای به روزی که امثال این ها قدرت بگیرند. همین کافی ست معلوم شود اگر چنین سیاست هایی قدرت بگیرند یکی از  مهم ترین اهداف انقلاب شکست خورده و در پس آن شکست های دیگر در انتظار انقلاب است.

به صف کردن زنان “بد حجاب” با شعارهای اسلامی و حکومتی در واقع سیاست شکست طلبانه و مذبوحانه رژیم برای در هم ریختن صف مقابل است. این ها انتظار دارند اینجوری صف انقلاب و جوانان و زنان برای جدا کردن صف خود از حکومتی ها حجاب ها را محکم تر کنند و اصلا حجاب بشود سمبل مبارزه با رژیم اسلامی. برکسی پوشیده نیست که این زنان نگون بخت با شعارهایی که در دست دارند نشانه تناقض و بد بختی حکومتی روز به زوال هستند که هر طرح و هر سیاستی برای مقاومتی هر چند ناچیز در مقابل انقلاب را قبول می کند. می گویند الغرق و یتشبث به کل الحشیش، حالا حکایت این حکومت است به هر خس و خاشاک و زبونی ای تن می دهد تا شاید از غرق شدن نجات پیدا کند.

اما با چنین پدیده هایی چه باید کرد؟ باید به استقبالش رفت! باید لغو حجاب که سمبل آزادی زن است را در دست گرفت، این ها می خواهند این سمبل را از دست انقلاب بیرون بکشند و نیروی زنان را از انقلاب بگیرند. کاری که باید کرد اینست که هر چه بیشتر بی حجاب بود، باید هر چه بیشتر حجاب را برداشت و به جنگ حکومتی رفت که با شعار یا رو سری یا تو سری سر کار آمد. می توان و باید این عرصه را در دست گرفت و این سیاست را مثل خیمه شب بازی پاره کردن عکس خمینی خنثی کرد، با این تفاوت که این بار می توان گام های بزرگی به پیش برداشت. با برداشتن حجاب و در هم شکستن دیوارهای جداسازی جنسی می توان یک گام بزرگ برای سرنگونی حکومت ضد زن اسلامی برداشت. بی شک این یکی از بزرگترین اهداف انقلاب در ایران است که جامعه ای بدون تبعیض علیه زنان و عاری از قوانین زن ستیز، با فرهنگی امروزی بنا کند. جامعه ای که نه تنها قوانین تبعیض آمیز ندارد بلکه به جنگ سنت های زن ستیز می رود.

اما این انقلاب فقط برای رهائی مردم ایران از بختک اسلامی نیست. یا حتی صرفا مایه امید و الهام مردم مناطق اسلام زده نیست. این انقلاب از دل مردم جهان سخن میگوید. در اساس، این انقلابی علیه دوره تاریکی است که با  تهاجم “راست جدید” و “نظم نوین جهانی”، با “یازده سپتامبر” و عروج اسلام سیاسی، با اعلام “جنگ علیه ترور” و آتش زدن دنیا در “جنگ تروریستها” شناخته میشود. دوره ای که با مسخ انسان در مذهب و قومیت و ملیت، با تعریف رابطه با همنوع بر پایه “جنگ تمدنها”، با  انکار حقوق جهانشمول انسان تحت لوای “نسبیت فرهنگی”، در واقع یک قرون وسطای “پسامدرنی” را به بشریت تحمیل کرده است. انقلاب ایران صدای “قطب سوم” علیه این قهقرای بورژوازی عصر ماست. صدایی که “آزادی، برابری، هویت انسانی” را فریاد میزند. از همین روست که برای این انقلاب در هر گوشه جهان ترانه ساختند. و “ندا” قهرمان  محبوب مردم جهان شد.

انقلاب ایران قبل از هر چیز ضد حکومت مذهبی و اسلامی است. عمیقا سکولار و علیه حاکمیت جهل و خرافه و آخوند است. از این لحاظ وظایف نیمه کاره یا فراموش شده انقلاب  کبیر فرانسه را بنحو رادیکال پی میگیرد. با پیروزی این انقلاب، مذهب نه فقط از دولت و  آموزش و پرورش کاملا جدا میشود، بلکه هر امتیاز، قانون و سنتیکه به  دستگاه مذهب اجازه دخالت در زندگی اجتماعی  دهد نیز لغو میگردد. مذهب تماما به حیطه انتخاب داوطلبانه و عقیده شخصی افراد بزرگسال رانده میشود. مذهب رسمی الغاء میگردد و دست مذهب از جامعه و شئونات اجتماعی کاملا قطع میشود.  بدین ترتیب برای اولین بار آزادی مذهب و لامذهبی بطور واقعی برقرار میشود. انقلاب ایران فی الحال مماشات دول اروپا و غرب با اسلام سیاسی و عقبگرد بیشرمانه از سکولاریسم را عملا زیر نقد کوبنده ای گرفته است. انقلاب ضد مذهبی در ایران آغاز “رنسانس نوین” در تاریخ بشر است.

انقلاب جاری در ایران یک “انقلاب زنانه” است. نه فقط به این دلیل که بطور بلافصل علیه آپارتاید جنسی و حکومت ضد زن برپا شده است، نه فقط از آنرو که زنان و دختران در صف اول تظاهرات ها و نبردهای شورانگیز خیابانی قرار دارند. بلکه همچنین  به این دلیل که  “آزادی زن معیار آزادی جامعه است” بیش از پیش به شعور توده های وسیع مردم بدل میشود. “برابری بی قید و شرط زن و مرد” حکم خدشه ناپذیر انقلاب حاضر است. این انقلاب گامی در ادامه تلاشهای بشریت مدرن برای رهایی از بردگی ننگین جنسی است. از انقلاب اکتبر تا جنبش های رهایی زن در غرب، از تظاهرات زنان علیه حجاب در اسفند ۵۷ تا  سی سال مقاومت و اعتراض زنان علیه حجاب و تبعیض و تحقیر اسلامی، پشتوانه استوار و الهام بخش انقلاب حاضر در ایران است. پیروزی انقلاب کنونی نه فقط تاثیری شگرف در موقعیت و مبارزات زنان در کشورهای اسلام زده خواهد داشت، بلکه کل جنبش رهایی زن در جهان را به پیش خواهد راند.

انقلاب در ایران بر سر آزادی است. تحقق رادیکالترین و انسانی ترین تعریف از آزادی های فردی، مدنی، فرهنگی و سیاسی امر فوری این نسل ”تویتر” و “فیس بوک” است که به انقلاب برخاسته است. هیچ شرطی بر آزادی بیان، اجتماع ، اعتصاب، تشکل، تحزب و دیگر آزادی های سیاسی را نمی پذیرد. هیچ مرزی بر آزادی انتقاد از “مقدسات” را برسمیت نمی شناسد. هیچ سانسور و ممیزی بر فرهنگ و هنر و ادبیات و فعالیت خلاقه انسانها راقبول نمی کند. علیه هرگونه دخالت دولت و یا هر نهاد رسمی  در زندگی خصوصی، از جمله روابط و ترجیحات جنسی اعضای جامعه است.  نه فقط “زندانی سیاسی آزاد باید گردد”، که مقوله زندانی سیاسی باید برچیده شود. این انقلابی علیه اعدام و هر مجازات بیرحمانه و  یا اسلامی است. نه فقط علیه “کهریزک” است که علیه “گوانتانامو” و فرهنگ سیاسی مترادف با آن، از “شوک تراپی” تا تبدیل شدن “تجاوز، شکنجه” به ابزار رسمی حکومت است. این انقلابی نه فقط  برای “خلاصی فرهنگی” از اسلام و دیکتاتوری و هرگونه عقب ماندگی و رجوع به “فرهنگ خودی” است، که برای فرهنگی جهانی و انسانی و مدرن مبارزه میکند. از این لحاظ نزدیکترین سلف انقلاب ایران جنبش های حقوق مدنی و آزادیخواهانه دهه های ۶۰ و ۷۰ قرن بیستم در آمریکا و اروپای غربی است. با این تفاوت که این انقلاب همراه مارکس از”جامعه مدنی” فراتر میرود و “جامعه انسانی یا انسانیت اجتماعی” را در افق خود قرار میدهد.

این انقلاب پاسخ کوبنده یک جامعه به فقر و تباهی کشیده شده به مفتخوران حاکم است. انقلابی است برای امحای فلاکت و بیکاری و  تفاوت مدهش میان زندگی یک اقلیت میلیاردر و توده عظیم مردم محرومی که به زیر خط فقر رانده شده اند. این انقلابی نه فقط بر علیه تعویق چندین ماهه  دستمزد میلیونها کارگر بلکه در اساس انقلابی است بر علیه نفس خرید و فروش نیروی خلاقه انسان و حاکمیت قوانین کور و بیرحم بازار بر زندگی انسان. این انقلابی است برای خاتمه بخشیدن به اعتیاد و تن فروشی، بی حقوقی و محرومیت کودکان کار و خیابان، بیخانمانی و افسردگی و خودکشی و دیگر مصائب ناشی از فقر که در جامعه ایران بیداد میکند. این انقلابی است برای “معیشت و منزلت” و “زندگی حق مسلم ما است”.

بدینترتیب انقلاب جاری در ایران بر سر رهایی انسان در همه ابعاد سیاسی، اجتماعی، فکری، فرهنگی و اقتصادی است. این انقلابی علیه همه هویت های کاذب اعم از مذهبی، قومی و ملی برای انسان و نهایتا پایان دادن به تقسیم انسانها به طبقات است. این انقلابی برای حرمت انسان، برای شادی، آزادی، رفاه و برابری همگان در  برخورداری از مواهب مادی و معنوی زندگی اجتماعی است. و طبعا انقلابی برای بازگرداندن اختیار به انسان چه در ظرفیت فردی و چه اجتماعی است. در یک کلام، چنانکه از روز نخست اعلام کردیم، این “انقلابی انسانی برای حکومت انسانی” است. بدین معنی انقلاب در ایران به تلاشهای عظیمی در تاریخ وصل میشود.  از اسپارتاکوس تا ژاکوپن های انقلاب فرانسه، از کموناردهای پاریس تا کارگران پتروگراد، از شوراهای انقلاب ۵۷ تا جنبش ضد کاپیتالیستی اوایل هزاره سوم میلادی که از سیاتل تا رم وسعت داشت. انقلاب ایران در اساس علیه بردگی مدرن مزدی است که دوره آن سالهاست به سر آمده و برای حفظ خود چنین به مذهب و خرافه و شکنجه و زندان و ترور و جنگ  و بمب اتم متوسل شده است. این شعار دانشجویان تهران بنیادهای انقلاب ایران را بیان میدارد: “سوسیالیسم یا بربریت”!

پیروزی انقلاب مردم ایران علیه جمهوری اسلامی، فصل نوینی در جهان میگشاید و تکیه گاهی برای پایان دادن به تاریخ طبقاتی و شروع تاریخ واقعی انسان خواهد بود. کنگره هفتم حزب کمونیست کارگری مردم جهان را به حمایت پرشورتر و پیگیرانه تر از انقلاب و مردم ایران فرا میخواند. کنگره به زنان، جوانان و کارگران در ایران درود میفرستد و آنان را برای به پیروزی رساندن این انقلاب و تحقق مانیفست حاضر به صفوف حزب فرامیخواند.

کنگره هفتم حزب کمونیست کارگری ایران

٦ دسامبر ٢٠٠٩، ١٥ آذر ١٣٨٨

(مانیفست انقلاب به اتفاق آراء به تصویب نمایندگان کنگره و به تائید کلیه مهمانان حاضر در کنگره رسیده است)

حكومت اسلامي قبل از شانزده آذر تمام چنگ و دندان كثيفش را نشان داد تا اين روز را بي دردسر پشت سر بگذارد. دانشجويان بسياري را در خانه و دانشگاه و خوابگاهها دستگير كردند، عربده كشيدند، رژه رفتند، اينترنت و تلفن ها را قطع كردند، حكومت نظامي برقرار كردند و لشكر اوباش را به خيابانها فرستادند، و در روز روشن اعلام كردند كه از جنايت و بيرحمي دريغ نخواهند كرد. اما دانشجويان و مردم آزاديخواه همه اين تقلاها را به ضد حكومت تبديل كردند. نشان دادند كه وقتي حكومت بيرحمي و توحش خود را به رخ ميكشد، بيش از پيش حقانيت انقلاب و سرنگوني طلبي را به ژرفاي جامعه ميبرد. حكومتي كه با جامعه سر جنگ دارد و اعلام جنگ ميكند، راهي جز زباله دان در پيش خويش نمي بيند. شانزده آذر با جسارت و از خود گذشتگي و قهرماني خيل عظيمي از جوانان و مردم، اين راه را به حاكمين منفور اسلامي نشان داد. جمهوري اسلامي لشكر مزدور و جنايتكار كم ندارد. هزاران نفر از مزدورانش را در تمام شهرهاي بزرگ سر هر كوچه و خيابان و ميداني مستقر كرد و بلندگوهاي لجن پراكنيش طي چند هفته قبل از شانزده آذر يك ريز رجز خواندند و دانشجويان و مردم سرنگوني طلب را تهديد و تحقير كردند. اما جوابشان را با “مرگ بر ديكتاتور” و “ما زن و مرد جنگيم بجنگ تا بجنگيم” و “بسيجي برو گمشو”، “دانشجو ميميرد ذلت نمي پذيرد” و “زنداني سياسي آزاد بايد گردد” و “مرگ بر خامنه اي” و “موسوي بهانه است كل رژيم نشانه است” گرفتند.

شانزده آذر گام بلند دیگری در پیشروی انقلاب مردم ايران بود. بويژه از اين نظر كه در اين روز دانشجويان و مردم نه زير پوشش كشاكش جناحهاي حكومت يا روزهاي حكومتي و امثال آن، بلكه مستقيما عليه حكومت و با شعارهاي راديكال به ميدان آمدند و در برخی از تجمعات پرچمهای سرخ به اهتزاز درآوردند. دانشگاههای تهران، شيراز، تبريز، كرمان، اصفهان، مشهد، ياسوج، سنندج، رشت، بندرعباس، بروجرد، زنجان، اراك، بندر عباس، نجف آباد و برخي دانشگاههای ديگر صحنه حضور گسترده دانشجویانی بود که عليرغم حضور گسترده نیروهای سرکوب دست به تظاهرات زدند. مردم در کنار دانشجویان به خیابان آمدند و علیرغم محاصره دانشگاهها، دانشگاه و خيابان به هم پيوستند و رو درروي اوباش و سركوبگران ايستادند و چشم در چشم آنها، شعار مرگ بر ديكتاتور و مرگ بر خامنه ای و زنداني سياسي آزاد بايد گردد سردادند. دانشجويان و مردم معترض بي محابا عليه سران حكومت و نيروهاي سركوب شعار ميدادند. فرياد “آزادي آزادي” سر ميدادند و احمدي نژاد و خامنه اي را آشغال خطاب ميكردند.

در شانزده آذر جهانيان اين پيام را شنيدند كه عليرغم صحنه سازيها و ادعاهاي تبليغي حكومتيان، انقلاب تداوم دارد و توقفهاي چند روزه و چند هفته اي به معناي فروكش انقلاب در ايران نيست.  پوشش وسيع و گسترده و بيسابقه شانزده آذر در رسانه هاي بين المللي با تيترهايي نظير اينكه “شانزده آذر معادلات سياسي را بهم زد”، “شانزده آذر يك رويداد سياسي مهم بود”، “حكومت راه خلاصي از اعتراضات ندارد” و امثال اينها نشانگر ابعاد و اهميت و پژواك وسيع سانزده آذر بود. بيش از دو هزار رسانه بين المللي خبر تظاهراتهاي شانزده آذر را در صدر اخبار خويش قرار دادند. و اين بي سابقه بود و با واقعيت شانزده آذر خوانايي داشت.

حزب كمونيست كارگري به همه دانشجويان و جوانان و زنان و مردان آزاده كه با فداكاري و از خودگذشتگي گام مهمي انقلاب براي سرنگوني حكومت اسلامي را به جلو سوق دادند، صميمانه درود ميفرستد. ما همه مردم را فرا ميخوانيم كه براي آزادي فوري دستگير شدگان شانزده آذر كه شمارشان به صدها نفر ميرسد، پا به ميدان بگذارند. جمهوري اسلامي بايد بداند كه ادامه بازداشتها و هرگونه شكنجه و جنایتی، تنها خشم مردم را افزايش ميدهد.

انقلاب آزادیخواهانه مردم ادامه دارد.

زنده باد شانزده آذر

مرگ بر جمهوري اسلامي

حزب كمونيست كارگري ايران

١٧ آذر ١٣٨٨، ٨ دسامبر ٢٠٠

درگیری و تیراندازی شدید در تهران!

حمله اوباش اسلامی به دانشجویان همدان، شعارهای تظاهرات کرمان

بنا به اخبار رسیده به حزب از تهران، اطراف دانشگاه تا میدان فلسطین تیراندازی شدید است. در محل اتوبوسهای سریع السیر بین مردم و نیروی انتظامی درگیری است. مردم مقاومت میکنند. تعداد زیادی دستگیر شده اند. درگیری ادامه دارد. جمعیت مردم آنقدر زیاد است که قابل تصور نیست.

همچنین خبر میرسد که خوابگاه دانشجویان توسط حضو وسیع و حشیانه نیروی انتظامی کاملا قرق شده است. بنا به گزارش دیگری جمهوری اسلامی تعداد زیادی از اوباش حزب الله لبنان و حماس را  برای سرکوب آورده اند و در مسیر دانشگاه شریف و انقلاب مستقر هستند. صدای شعار همه جا بلند است.

امروز در دانشگاه بوعلی سینا در همدان تظاهرات شانزده آذر برگزار شد. نیروهای انتظامی همه جا مستقر هستند. دانشجویان شعار میدهند. در ساختمان دانشکده علوم درگیری شده است . نیروی انتظامی به دانشجویان حمله کرده و با دانشجویان درگیر شده است. چند نفر از دانشجویان زخمی شدند. یکی از دانشجویان را از طبقه بالا به محوطه هشتی علوم دانشگاه پرتاب کرده اند که دچار خونریزی شدید شده است و او را به بیمارستان برده اند.

در دانشگاه خواجه نصیر دانشجویان تجمع کردند. در این دانشگاه دانشجویان پرچم سرخ برافراشتند و شعار میدادند: “مرگ بر دیکتاتور” ،”توپ تانک مسلسل دیگر اثر ندارد”،  “توپ تانک بسیجی دیگر اثر ندارد”.

گزارشی از کرمان شعارهای تظاهرکنندگان را برشمرده است: “آزادی. آزادی. آزادی.”، “برادر رفته گر احمدی نژاد را ببر”، “چی شده، چی شده، حراست وحشی شده”، “مرگ بر دیکتاتور”، “. مرگ با خامنه ای”.

زنده باد ١٦ آذر، زنده باد انقلاب

مرگ بر جمهوري اسلامي

زنده باد آزادی، برابری، جمهوری انسانی!

حزب كمونيست كارگري ايران

١٦ آذر ١٣٨٨ – ٧ دسامبر ٢٠٠٩

اطلاعیه شماره ۷

مردم تهران درب دانشگاه را شکستند به دانشجویان پیوستند!

مارش انقلاب در سنندج نیز آغاز شد!

امروز ساعت ٩ صبح حدود هزار نفر از دانشجویان دانشگاههای شهر سنندج در مقابل تالار مولوی دانشگاه کردستان تجمع کردند که تا ظهر ادامه داشت . شعارها:  “زندانی سیاسی آزاد باید گردد” ، “مرگ بر دیکتاتور”، “دانشجو می میرد ذلت نمیپذیرد”.  نیروی انتظامی زیادی در محل مستقر بود. مرتب از دانشجویان فیلم میگرفتند. تماس قطع است.

در تهران مردم و دانشجویان درب دانشگاه را شکستند. مردم به حمایت از دانشجویان وارد دانشگاه شدند. صدای مرگ بر دیکتاتور بلند بود. بسیجی ها را هو میکردند.  تعدادی دستگیر شدند. دانشجویان به مردم با شعار میگفتند “بیایید تو بیایید تو”.

انشگاه امیر کبیر قیامت است. دانشجویان همینطور شعار میدهند. پول دست گرفته اند و میگویند “ما اهل کوفه نیستیم، پول بگیریم نایستیم”، “مرگ بر دیکتاتور”، “زندانی سیاسی آزاد باید گردد”، “مرگ بر خامنه ای”  و بسجی ها را هو میکنند. این  مردم هستند که مرتب تعرض میکنند. نمیدانید چه خبر است.

زنده باد ١٦ آذر، زنده باد انقلاب

مرگ بر جمهوري اسلامي

زنده باد آزادی، برابری، جمهوری انسانی!

حزب كمونيست كارگري ايران

١٦ آذر ١٣٨٨ – ٧ دسامبر ٢٠٠٩

شانزده آذر- اطلاعیه شماره ۶
“مرگ بر خامنه ای”!
دو گزارش از تهران و کرمانشاه

گزارشی از تهران:
من برای تجمع شانزده آذر رفته بودم. از اول صبح تا دوازده ظهر جمالزاده تا وصال را یکطرفه کرده بودند. دوازده ظهر به بعد کاملا بسته شده بود. بین ولیعصر تا میدان انقلاب مردم بیرون بودند و تظاهرات موضعی و کوچه به کوچه بود و با شعارهای “مرگ بردیکتاتور”، “خامنه ای قاتله ولایتش باطله” و غیره. دوازده ظهر حمله کردند و گاز اشک آور زدند. مردم از میدان انقلاب به سمت جمهوری رفتند. هزاران نفر میشدند. همین حوالی بود که دوستم زنگ زد که دانشگاه آزاد واحد جنوب هم دارند تجمع میکنند. مردم هر جا جمع میشوند نیروهای رژیم اسلامی با گاز اشک آور حمله میکنند. دانشگاه امیرکبیر کاملا در محاصره است. نمیگذارند دانشجویان خارج شوند و مردم به آنجا بروند.

گزارشی از کرمانشاه:
از صبح برای تظاهرات رفته بودم جمعیت زیادی جمع شده بودند. ساعت یک عصر بود که در مقابل دانشگاه فنی دانشگاه رازی تطاهرات شروع شد. جمعیت مرتب اضافه میشد. مقابل دانشگاه و خیابانهای اطراف پر از نیروی انتظامی است. دانشجویان قرار گذاشته اند که فردا و پس فردا هم تجمع داشته باشند. شعارها: “مرگ بر دیکتاتور”، “مرگ بر خامنه ای”، “بسجی برو گمشو”.

زنده باد ١٦ آذر
مرگ بر جمهوري اسلامي
حزب كمونيست كارگري ايران

١٦ آذر ١٣٨٨ – ٧ دسامبر ٢٠٠٩

اطلاعیه شماره ۵

تظاهرات اصفهان شروع شد!

عکس خامنه ای در دانشگاه صنعتی آتش زده شد!

مردم آریاشهر و ستارخان به خیابان می آیند!

در اصفهان تظاهرات شروع شد. در چهارباغ بالا درگیری شده است. مردم شعار “مرگ بر دیکتاتور”، “مرگ بر خامنه ای”  سر میدادند. جلوی دانشگاه هم شلوغ بود.

در دانشگاه شریف  تظاهر کنندگان عکس خامنه ای را آتش زدند و شعار دادند “دولت جنایت میکند، رهبر حمایت میکند”، “خامنه ای قاتله ولایتش باطله”. منطقه دانشگاه صنعتی شریف بطرف آزادی کاملا بسته شده. نیروی انتظامی زیادی با ماشین های سپاه و یگان ویژه ضد شورش مستقر هستند.

گزارش دیگری حاکیست دانشجویان دانشگاه هنر در تهران با شعار مرگ بر دیکتاتور درب دانشگاه را شکستند و وارد دانشگاه شدند. دانشجویان با نیروی انتظامی درگیر شدند و دو موتور سیکلت پلیس انتظامی را به آتش کشیدند.

بنا به گزارشات رسیده در مناطق ستارخان و آریا شهر مردم دارند مغازه ها را تعطیل میکنند و بیرون می آیند.

زنده باد ١٦ آذر

مرگ بر جمهوري اسلامي

حزب كمونيست كارگري ايران

١٦ آذر ١٣٨٨ – ٧ دسامبر ٢٠٠٩

اطلاعیه شماره ۴
مارش انقلاب مردم در ۱۶ آذر گسترش میابد!
گزارشاتی کوتاه از تبریز، کرمان، اراک و مشهد

در كرمان مردم زیادی در مقابل دانشگاه باهنر جمع شده اند و شعار مرگ بر دیکتاتور میدهند.

در اراك تجمعات ١٦ آذر بر پا شده است. دوستی گزارش میکند که در دانشگاه عکس احمدی نژاد را آتش زدند و بعد شعار مرگ بر دیکتاتور بالا گرفت. نیروی انتظامی همه جا را اشغال کرده است.
بنا به گزارش رسیده در تبریز حضور مردم بسیار وسیع است. هنوز تظاهرات شروع نشده است. دانشجویان در دانشگاه هستند و اوباش دیکتاتور مفلوک اسلام نمیگدارند مردم نزدیک شوند. هیچوقت فضای تبریز اینطور شلوغ و پرهیجان نبوده است.
در مشهد در دانشگاه و خیابانهای اطراف جمعیت زیادی اجتماع کرده است. حضور نیروی انتظامی نیز گسترده است. دانشجویان و جوانان درگیر شدند. مردم شعار میدادند بسیجی برو گمشو و هو میکردند. مردم همچنین شعار میدادند “مرگ بر این دولت مردم فریب”، “مرگ بر دیکتاتور” و…
گزارشات رسیده از تهران حاکی است که نیروهای سرکوب رژیم به مردم ساکن اطراف دانشگاه گفته اند حق ندارید در منازل را باز کنید. بسیج به نحو وحشیانه به تظاهر کنندگان حمله میکند و حسابی کتک میزند. مردم نیز به شدت مقاومت میکنند و با سنگ و با شعار “بسیجی برو گم شو” پاسخ اوباش را میدهند. قابل ذکر است که وعده مردم برای امروز ساعت ٥ عصر بوده ولی تظاهرات از همان اول صبح شروع شده است.

زنده باد ١٦ آذر
مرگ بر جمهوري اسلامي
حزب كمونيست كارگري ايران

١٦ آذر ١٣٨٨ – ٧ دسامبر ٢٠٠٩

اطلاعیه شماره ۳

جنگ و گریز با اوباش اسلامی در خیابانهای تهران

گزارشاتی از شیراز و کرمانشاه

در خیابان فخر رازی درگیری شدید است و مردم شعار “مرگ بردیکتاتور”، “مرگ بر خامنه ای” میدهند. مردم که در خیابانهای فرعی پخش میشوند با نیروی انتظامی درگیر میشوند.  روحیه ها عالیست. مردم  شعار میدهند بسیجی برو گمشو. جمعیت در خیابان فخر رازی بالغ بر هزاران نفر میشود. نفرات اوباش اسلامی و نیروی انتظامی هم بسیار است. گویی صحنه جنگ است. حسابی قشون کشی کرده اند و مردم هم حسابی ایستاده اند. جوانان با سنگ به حملات نیروی انتظامی جواب میدهند. آنها هم با باتوم حمله میکنند. جنگ و گریز است. بسیجی ها حسابی ترسیده اند.  جوانان دسته دسته میشوند و درگیر میشوند و شعار میدهند “خامنه ای قاتله ولایتش باطله”!

دوستان دیگر از درگیری در میدان ولیعصر خبر میدهند. تلفن ها فقط چند ثانیه وصل میشود و قطع میشود. برقراری تماس سخت است. تعداد زیادی دستگیر شد ه اند. گزارشگر کانال جدید، سهند.

همچنین خبرنگاران دیگر کانال جدید گزارش میدهند  که در میدان آزادی، تقاطع جمهوری و فخررازی، جلوی دانشگاه و اطراف آن مردم به خیابانها آمده اند و “مرگ بر دیکتاتور”، “مر گ بر خامنه ای” و “خامنه ای قاتله ولایتش باطله”  از جمله شعارهاست. این گزارش ها نیز حاکیست که دستگیری زیاد است.

در شیراز در خیابان ارم و انتهای ملاصدار جمعیت زیادی از مردم بیرون آمده و در زیر باران شدید شعار میدهند و تظاهرات در جریان است.  نیروهای انتظامی وسیعا بیرون هستند و مردم در برابر اوباش اسلامی ایستاده اند. شعار “مرگ بردیکتاتور”، “نترسید نترسید ماهمه با هم هستیم”، همه جا بلند است.

از کرمانشاه نیز گزارش میرسد که مردم برای شانزده آذر بیرون آمده اند. گزارش دقیقتر بعدا اطلاع داده میشود.

زنده باد ١٦ آذر

مرگ بر جمهوري اسلامي

حزب كمونيست كارگري ايران

١٦ آذر ١٣٨٨ – ٧ دسامبر ٢٠٠٩

اطلاعیه شماره ۲

مرگ بر دیکتاتور در خیابانهای تهران!

گزارش خبرنگار کانال جدید

گزارشی از شانزده آذر، تهران،  ساعت سازده و نیم صبح است. مامورین انتظامی همه جا مستقر هستند. لباس شخصی ها با موتور سوارها با تجهیزات کامل همه جا میگردند. چهارراه ولیعصر تا میدان انقلاب تماما تعطیل است. مردم برای اعتراض بیرون آمده اند. پیاده رو ها همه بسته است. نیروهای انتظامی مردم را به فرعی ها میفرستند و مردم شعار گویان  با شعار مرگ به دیکتاتور در کوچه ها در حرکتند. هزاران نفر بیرون آمده اند. دانشجویان در دانشگاه هستد. شعار میدهند.  پلاکاردهایشان پیداست. ولی نیروی انتظامی مانع خروج آنهاست و در محاصره هستند.

همچنین خبر میرسد که در منطقه هفت تیر نیز مردم در خیابان هستند و با  شعار مرگ بر دیکتاتور تظاهرات میکنند. در این منطقه نیز نیروی انتظامی زیادی مستقر کرده اند. تماسهای تلفنی قطع شده است

زنده باد ١٦ آذر

مرگ بر جمهوري اسلامي

حزب كمونيست كارگري ايران

١٦ آذر ١٣٨٨ – ٧ دسامبر ٢٠٠٩

اطلاعيه شماره ۱

تظاهرات مردم در برابر حكومت نظامي شروع شد!

اولين گزارشي كه از تهران دريافت كرده ايم حاكي از اين است كه جمهوري اسلامي خيابانهاي اطراف دانشگاه از خيابان آزادي تا تمان خيابانها فرعي منتهي به دانشگاه و ميدان انقلاب را به اشغال و محاصره در آورده است. مزدوران حكومت در كوچه ها و گذرگاههاي فرعي نيز مستقر شده اند. تلفنهاي موبايل كار نميكند. تمام مغازه ها و پاساژهاي اطراف دانشگاه را بسته اند. حصارهاي اطراف دانشگاه را با اتوبوسها سد كرده اند. اينكه در دانشگاه چه ميگذرد قابل ديدن نيست. در اطراف دانشگاه شريف نيز مردم شعار مرگ بر ديكتاتور سر ميدهند. اما از ساعت ١٠ صبح تظاهرات شروع شده است. شمار بسياري از جوانان شعار ميدهند. شعار مرگ بر ديكتاتور، دانشجو ميميرد ذلت نمي پذيرد شعارهاي اصلي تظاهرات است. بر تعداد جمعيت افزوده ميشود. تا هنگام ارسال اين گزارش درگيري اي گزارش نشده است.

شب گذشته عليرغم اين كه باران ميباريد مردم بر پشت بامها شعارهاي مرگ بر ديكتاتور را وسيعا سر دادند به نحوي كه در بخش وسيعي از تهران اين شعار طنين انداز شده بود.

زنده باد ١٦ آذر
مرگ بر جمهوري اسلامي
حزب كمونيست كارگري ايران

١٦ آذر ١٣٨٨ – ٧ دسامبر ٢٠٠٩

“حزب” اتحاد کمونیسم کارگری و در راس آن علی جوادی طی نوشته هایی با حرص و جوش زیاد سیاست و شعار حکومت انسانی را نقد کرده اند و ما هم گویا نتوانسته ایم دفاعی بکنیم و باز طبق معمول فقط فحاشی کرده ایم. انصافا اینکه یک عده چنین به ما حمله میکنند که چرا انسانی شده اید، احتیاج به دفاع دارد؟ بله ما خیلی انسانی هستیم! سیاستمان انسانی است! کمونیسم مان انسانی است! انقلابمان انسانی برای حکومت انسانی است؟ شما ناراحتید؟ دادتان درآمده؟  بنظر شما حکومت انسانی خلاف سوسیالیسم است؟ خوب زنده باد به این سوسیالیسم شما که با شنیدن حکومت انسانی جوش و کهیر میزند!  اگر بگوییم بله انسانی هستیم، خیلی هم افتخار میکنیم و شما از مرحله پرت هستید آنوقت فحاشی کرده ایم؟ آیا حتی “فحش” های ما نیز انسانی و در دفاع از انسان نیست؟

ماجرا از اینجا شروع شده که حزب کمونیست کارگری جنبه انسانی سوسیالیسم را برجسته کرده است و بر سردر سوسیالیسمش کوبیده است و ایشان که در کتاب هاشان چنین شعاری را اینچنین مشخص ندیده اند بد گمان شده اند که چه شده! آسمان و ریسمان می بافند و به در و دیوار می زنند. ایرادی ندارد ما هم خیلی از این بابت نگرانی ای نداریم به قول کاظم نیکحواه با شعف وارد این بحث می شویم. آسمان و ریسمان بافتن این جماعت برای ما مهم نیست اینجا به سوال محوری که در نوشته ایشان مطرح است اشاره ای می کنیم چرا که کیسه بوکس خوبی است برای اینکه به شعار و سیاست حکومت انسانی و انقلاب انسانی بیشتر بپردازیم.

با تعجب و با چشم های گرد شده از حیرت می گویند ” اقتصاد “انسانی” شده است ،حکومت “انسانی” شده است ، انقلاب نيز خصلت طبقاتی خود را فراموش کرده و “انسانی” شده است .”.سپس برجسته کردن جنبه انسانی سوسیالیسم را با وارد کردن عنصر بازار به سوسیالیسم و دموکراتیزه کردن آن یکی می گیرند(این دیگر شاهکاری بی بدیل است! و معنیش اینست که خصلت و سیاست انسانی  در انحصار سرمایه داریست) و در ادامه می گویند مگر سوسیالیسم و کارگر از انسانیت تهی شده که شما می خواهید انسانیت را به آنها باز گردانید؟ یکی دیگر از اکتشافات ایشان اینست که می گویند این شعار در واقع واقعیت را وارونه نشان می دهد. می گویند ” در اين دنيای وارونه اين انقلاب کمونيستی نيست که “برای نخستين بار به آرمان آزادی و برابری انسانها به معنی واقعی کلمه جامه عمل می پوشاند “. (برای يکدنيای بهتر) بلکه بر عکس “انقلاب انسانی ” مورد نظر اين حزب عامل رهايی و آزادی کارگر است . اگر محور اساسی انقلاب کمونيستی مورد نظر ما “لغو مالکيت خصوصی بر وسايل کار و توليد و تبديل آن به داريی جمعی کل جامعه است”، در سوسياليسم وارونه اين جريانات “انقلاب انسانی ” و نه انقلاب کمونيستی و يا کارگری بايد به اهداف اقتصادینامعينی دست پيدا کند .”و باز ادامه می دهند ” از قرار میخواهند انسانیت را به سوسیالیسم و نه به جامعه بازگردانند. بسیار خوب! ما میپرسیم که این “ما” کیست که میخواهد “انسانیت” را به سوسیالیسم باز گرداند؟ نیروی کدام جنبش غیر کمونیستی – غیر کارگری است؟ در کجای جامعه قرار دارد؟ تاریخ اش چه بوده است؟” یعنی تلاش برای برجسته کردن خصلت انسانی سوسیالیسم در مقابل سوسیالیسم های غیر کارگری که اساسا انسان را از سوسیالیسم شان فاکتور گرفته اند تلاشی غیر کارگری و غیر کمونستی است!! یعنی تمام تلاش منصور حکمت برای باز گرداندن و برجسته کردن خصلت انسانی سوسیالیسم  اساسا غیر کمونیستی و غیر کارگری بوده است. اصلا منصور حکمت اشتباها گفت اساس سوسیالیسم انسان است. ما اینجا اعلام می کنیم این تلاشی ست برای جدا کردن خط و سیاست و سوسیالیسم مان از انواع سوسیالیست ها از جمله سوسیالیسم نوع شماست. در واقع ایشان نگران این هستند که با برجسته کردن وجه انسانی سوسیالیسم برای لغو کار مزدی به مشکل بر خواهند خورد، شعار چنین دیدگاهی چه می شود؟ “یا کارگری یا انسانی”!!

اینجا دیگر نوبت ماست که تعجب کنیم! از اینکه واقعیت به این روشنی و سر راستی را بعضی ها چگونه نمی بینند و تازه حول ندیدن خودشان آسمان و ریسمان هم می بافند. بله اقتصاد انسانی شده است! این خیلی عجیب است؟ در مقابل اقتصادی که محورش سود و سرمایه و مالکیت خصوصی است اقتصادی که مبنایش انسان و رفع نیازمندی انسان باشد هدف ماست. مگر جز اینست که آلترناتیو ما در مقابل اقتصاد سرمایه داری چنین اقتصادی ست؟ اقتصاد سوسیالیستی برای ما چنین است، اگر بر اساس لغو مالکیت خصوصی بر ابزار تولید است، اگر بر اساس لغو  کار مزدیست دلیلش اینست که می خواهد محور و سیاستش “انسان” باشد. البته ایشان در بحث های اقتصادی ید طولائی دارند برای مثال برای توضیح بحران اقتصادی دنبال قیمت شناور دلار و غیره می گشتند! الان هم اقتصادی که محورش رفع نیاز انسان باشد برایشان این گونه تعجب آور شده! ما اینجا سیاست را هم وارد می کنیم و می گوییم سیاست هم با همان توضیح در مورد اقتصاد، انسانی است. سیاست ما در مقابل سیاستی که اساسش بر ایجاد اختلاف بر اساس مذهب و قومیت و زبان و نژاد و غیره است، سیاستی که اساسش بر نسبیت فرهنگیست قرار دارد. ما سیاستی که انسان را محور قرار می دهد جایگزین سیاست غالب امروز می کنیم. انقلاب هم همین طور انقلابی برای باز گرداندن اختیار به انسان. مگر انقلاب جاری می تواند خصلتی جز این داشته باشد؟ اتفاقا همین خاصیت آشتی ناپذیری، همین تضاد  سیاست و شعار انسانی سوسیالیسم طبقه کارگر در مقابل سایر گرایشات سوسیالیستی جنبش های دیگر است که فقط با از میدان به در کردن چنین سیاست هایی می تواند بر جامعه حاکم شود.

ما در اینجا می خواهیم به این جماعت یک راهنمایی بکنیم تا در نوشته های بعدیشان حداقل سوال را درست مطرح کنند. نه اینکه حول طرح بی ربط ترین سوالات و انتقادات نشریه در بیاورند. کاری که این ها باید بکنند اینست که نشان بدهند حکومت سوسیالیستی با حکومت انسانی در تضاد است و یا طرح این شعار و سیاست به ضرر طبقه کارگر و به طریق اولی جامعه است. البته در جایی از نوشته شان مبهم و گذرا اشاره ای کرده اند، آنجا که عاقبت انقلاب انسانی را مبهم اعلام کرده اند. احتمالا خودشان می دانند چه سوراخ بزرگی در بحثشان هست که رویش تاکید نکرده اند. امیدواریم این را متوجه شده باشند!

اما نکته بعدی که مطرح کرده اند اینجا حسابی کار دستشان می دهد. می گویند دنیای حزب کمونیست کارگری وارونه است چرا که معتقد است انقلاب انسانی طبقه کارگر را نجات می دهد. برای چنین استدلالی باید چند کار کرد، اول اینکه انسان را با خلق و مردم و این واژه ها عوضی گرفت که بشود انقلاب انسانی را بی ربط و حتی در تضاد به طبقه کارگر اعلام کرد. دوم اینکه باید میان کارگر و انسان مرز بندی قاطعی کرد. در مورد اینکه اینان انسان و انسانیت و سیاست های انسانی را با خلق و مردم واژه های این چنینی عوضی بگیرند بنده اظهار نظری نمی کنم ولی توضیح اینست که در سیاست ما “انسان” اشاره به خصلت انسانی سوسیالیسم و سیاست های طبقه کارگر دارد. تعجب از اینکه انقلاب انسانی می خواهد طبقه کارگر را نجات دهد معنیش به سادگی اینست که اینان خصلت انسانی سوسیالیسم را به رسمیت نمی شناسند. به رسمیت نمی شناسند که طبقه کارگر برای حاکم و ناظر کردن “انسان و انسانیت” بر اقتصاد و سیاست انقلاب می کند. اینان با این شاهکارهای خود نشان می دهند اساسا مارکسیسم را نفهمیده اند. درکشان از مارکسیسم وارونه است. اگر طبقه کارگر می خواهد اقتصاد سوسیالیستی و نظامش را برقرار کند به خاطر اینست که می خواهد “انسان” را به جای سود و سرمایه و مالکیت خصوصی بر سیاست و اقتصاد و قوانین جامعه ناظر کند و به این واسطه نابرابری میان انسان ها، تبعیض و ستم را ملغی کند. در واقع هدف طبقه کارگر ناظر کردن انسانیت به جای سود و سرمایه و قومیت و مذهب و غیره بر جامعه است تا آزادی و برابری حاصل شود و برای این کار باید کار مزدی را لغو کند.

ایشان در ادامه می گویند انقلاب انسانی به اهداف نامعین اقتصادی می انجامد. خوب برای ایشان انسانیت اساسا نامتعین و مبهم است و ربطی به کارگر و کمونیسم ندارد، چرا که برای ایشان انقلاب کمونیستی به لغو مالکیت خصوصی می انحامد ولی با ناظر شدن انسانیت بر جامعه معلوم نیست چه بلایی بر سر اقتصاد و سیاست می آید. در واقع دارند می گویند انقلاب انسانی احتمالا کار طبقات و جنبش های دیگر است مثلا سرمایه داری و جنبش ملی اسلامی انقلاب انسانی می کنند و طبقه کارگر انقلاب کمونیستی! این، توهم ایشان به انسان، جنبش ملی اسلامی، سرمایه داری، انقلاب و کمونیسم و سوسیالیسم و کلا مبارزه طبقاتی را نشان می دهد.

شعار و سیاست حکومت انسانی یکی از خواصی که برای ما دارد اینست که صف ما را از این نوع برداشت از سوسیالیسم و کمونیسم و انقلاب و طبقه کارگر جدا می کند. برداشتی که از ته به مارکسیسم نگاه می کند. برداشتی که برایش انسانیت اصل و محور نیست و بین کارگر و “انسان” مرز بندی قاطع دارد، برداشتی که سوسیالیسمش نه از سر رهایی انسان و پاسداشت حرمت انسان که از سر اقتصادیات است. برداشتی که فکر می کند طبقه کارگر انقلاب کمونیستی می کند که ربطی به انسانیت ندارد و اگر کسی از انقلاب انسانی حرف زد و خصلت انسانی سوسیالیسم را برجسته کرد معلوم نیست بر سر جامعه و سیاست و اقتصاد چه بلایی می خواهد بیاورد. این عمق بی ربطی این جریان به مارکس و منصور حکمت و طبقه کارگر را نشان می دهد. خوشحالیم که چنین بحثی را دامن زده ایم تا فاصله مان را با این گرایشات هر چه بیشتر برجسته کنیم و عمق پوچی “سوسیالیسم” این جماعت نشان داده شود.

نوشته های این جماعت نکات جالب و فرحبخش زیادی دارد که می شود به آنها پرداخت ولی چون زیادی به موضوع بی ربط هستند از آنها در می گذریم.

ما با این شعار و سیاست صف مستقل و خالص طبقه کارگر را نمایندگی می کنیم و صف مان را از گرایشاتی که از سوسیالیسم فقط چند تا فرمول اقتصادی را مبنا گرفته اند و فردای قدرت گیری برای اجرای فرامین اقتصادیشان چه بسا انسان و انسانیت را لگد مال کنند جدا کرده ایم. اینجا منظورم از این گرایشات حزب اتحاد نیست چرا که این گروه در هیچ آینده دور یا نزدیکی هم احتمال دستیابی به قدرت را ندارند، بلکه اشاره ام گرایشات جدی بورژوایی به نام سوسیالیسم است. و  در جایی دیگر سم پاشی های سرمایه داری علیه سوسیالیسم و کمونیسم را خنثی می کنیم.