در پي دستگيري و شکنجه هايي که فعالين دانشجويي بعد از مراسم هاي روز دانشجوي 86 متحمل شده اند، و سياست هاي وزارت اطلاعاتي اعمال شده بر عليه فعالين دانشجويي، اين روزها شاهد فضاي بي اعتمادي، اتهام زني و به نوعي شايد بشود گفت سرخوردگي ميان فعالين دانشگاه هستيم. البته اين فضا موقتي است ولي يک روز آنهم خوب نيست. اين فضاي اتهام زني حتي به وبلاگ ها هم کشيده شد که خوشبختانه به نظر ميرسد دوستان متوجه شده اند و اميدواريم که به آن دامن زده نشود.
اولين چيزي که بايد گفت اينست که فعالين دانشجويي بايد هوشيارانه مواظب اين حقه هاي پليسي باشند. بايد بدانند پليس و وزارت اطلاعات براي سرکوب اعتراضات در جامعه دست به ابزارهاي متفاوتي مي برند. از سرکوب خشونت آميز تا به گلوله بستن، تا دستگيري و شکنجه و ايجاد فضاي بي اعتمادي و شکستن فضاي دوستانه و صميمانه در ميان فعالين، همه و همه از ابزار هاي سرکوب جامعه هستند.
براي خنثي کردن اين سياست پليسي بايد راه کارهاي اساسي تري را جستجوکرد. براي اينکه فضاي ميان بخشي از فعالين دانشجويي عوض شود و روابط صميمانه برقرار شود بايد کار عملي و متحد کننده ايي را پيش برد. همانطور که مي دانيم هنوز تعدادي از دانشجويان در زندان هستند، هنوز تيغ وثيقه هاي سنگين بالاي سر دانشجويان و خانواده هاي آنان هست، کميته هاي انضباطي دست به کار شده اند و تعداد زيادي را همين روزها در شيراز احضار کرده اند. اين ها را بايد به ايجاد فضاي بي اعتمادي ميان فعالين اضافه کرد تا ضرورت راه حل در مقابل کل اين وضع بيشتر روشن شود.
راه حل تنها و تنها تعرض به اين فضاست. همه ميدانند که با سوگواري براي دوست زنداني و به بغل دستي شک کردن کاري از پيش نمي رود. بايد براي آزادي دانشجويان زنداني و دانشجويان احضار شده و همه مطالبات به حق دانشجويان به حکومت و سياست هايش تعرض کرد. بايد سازمان داد و دست به کار شد. تنها راه از بين بردن فضاي بي اعتمادي و اتهام زني و فضاي غير فعال در ميان برخي فعالين دانشجويي، سازمان دادن اعتراضات حول مطالبات دانشجويان است. اين مي تواند نشاط و انرژي و اعتماد را به ميان فعالين و توده دانشجو برگرداند و سياست پليس را خنثي کند.
اول ماه مي نزديک است، اين روز از پتانسيل بالايي براي تعرض به جکومت برخوردارست. اين روز همه انسان هاست که خواهان زندگي انساني، امن، مرفه و بهتر هستند و دانشجويان از جمله بخش هاي معترض جامعه اند که همه اين مطالبات را در سطح جامعه مطرح مي کنند و بايد با اتکا به قدرت اين روز و قدرت طبقه کارگر در عين حال مطالباتشان را طرح و خواست آزادي دانشجويان زنداني و همه زندانيان سياسي را پرقدرت تر و با انرژي تر پيش ببرند.
خلاصه اينکه براي آزادي دانشجويان زنداني، براي لغو کميته هاي انضباطي و احکام آنها، براي لغو آپارتايد جنسي و براي خنثي کردن سياست هاي پليسي و براي پايان دادن به فضاي اتهام زني و جاسوس بازي بايد دست به کار شد و متحدانه تعرض را سازمان داد. بدون شک در اين فضاي بي اعتمادي سازمان دادن تعرض کار آساني نيست ولي اين براي جنبش دانشجويي، به خصوص با فضايي که ايجاد شده ضروري و حياتي ست. کساني که مي خواهند و مصمم هستند به اين فضا پايان دهند بايد آستين ها را بالا بزنند و دست به کار بشوند. اعتراضات دانشجويي و بويژه چپ تا اينجا کارنامه درخشاني داشته است و اين تند پيچ که با بازي کثيف پليسي همراه بوده را بايد با موفقيت پشت سر بگذارد که راهش ادامه دادن تعرض و سازمان دهي آن براي نزديک ترين و پرقدرت ترين روز اعتراضي جامعه است. زنده باد اول مه روز جهاني کارگر.
مربوط به موضوع های: جوانان کمونیست
